Эпістэмалёгія
Эпістэмалёгія (ад грэцкага: ἐπιστήμη — «веды» і λόγος — «навука») альбо тэорыя ведаў — тэорыя спазнаньня ці разуменьня сьвету, разьдзел філязофіі, які вывучае характар і межы ведаў[1]. У ім разглядаюцца пытаньні:
- Што такое веданьне?
- Як мы атрымоўваем веды?
- Як мы ведаем, што мы ведаем?
Большая частка дэбатаў у гэтай вобласьці была засяроджана на аналізе прыроды ведаў і пратое, як яна суадносіцца са зьвязанымі паняткамі, як то ісьціна, вера й абгрунтаваньне. Яна таксама вывучае сродкі вытворчасьці ведаў, а таксама ставіцца са скэптыцызмам да розных ведаў. Тэрмін «эпістэмалёгія» быў уведзены шатляндзкім філёзафам Джэймзам Фрэдэрыкам Фэр’е[2]. У фізыцы канцэпцыя эпістэмалёгіі мае жыцьцёва важнае значэньне ў сучаснай інтэрпрэтацыі квантавай мэханікі, і выкарыстоўваецца шматлікімі аўтарамі для аналізу працы дамінуючых фізыкаў, як то Вэрнэр Гайзэнбэрг, Макс Борн і Вольфганг Паўлі.
Крыніцы[рэдагаваць]
 |
Гэта — накід артыкула па філязофіі. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |
