Паспалітае рушаньне

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Юзэф Брант, Паспалітае рушаньне у бродзе (1880)

Паспалітае рушаньне — земскі збор мужоў, апалчэньне, агульная выправа ў Вялікім Княстве Літоўскім[1]. Ахоплівала ўсіх землеўладальнікаў. Памер вайсковай павіннасьці вызначала велічыня зямельнага надзелу. Ухвалу (пастанову) пра скліканьне рушаньня мог прыняць толькі вальны сойм.

У XVIXVII стагодзьдзях асноўную частку паспалітага рушаньня складала шляхта[2].

Сёньня паспалітае рушэньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У сьвеце шмат краінаў мае паспалітае рушэньне: Іран, ЗША, Беларусь

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. С. 559.
  2. ^ Генадзь Сагановіч. Паспалітае рушэнне // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. С. 405

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]