Паспалітае рушаньне
Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.
Паспалітае рушаньне — земскі збор мужоў, апалчэньне, агульная выправа ў Вялікім Княстве Літоўскім[1]. Ахоплівала ўсіх землеўладальнікаў. Памер вайсковай павіннасьці вызначала велічыня зямельнага надзелу. Ухвалу (пастанову) пра скліканьне рушаньня мог прыняць толькі вальны сойм.
У XVI—XVII стст. асноўную частку паспалітага рушаньня складала шляхта[2].
Сёньня паспалітае рушэньне [рэдагаваць]
У сьвеці шмат краін мае паспалітае рушэньне: Іран, ЗША, Беларусь
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. С. 559.
- ^ Генадзь Сагановіч. Паспалітае рушэнне // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. С. 405
Літаратура [рэдагаваць]
- Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 788 с.: іл. ISBN 985-11-0378-0.
 |
Гэта — накід артыкула па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |
