Эт’ен Люі Малюс

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Эт’ен Люі Малюс
Étienne Louis Malus
Etienne-Louis Malus.jpg
Нарадзіўся 23 ліпеня 1775
Парыж, Францыя
Памёр 23 лютага 1812
Парыж, Францыя
Навуковая сфэра оптыка
Месца працы Політэхнічная школа
Альма-матэр Політэхнічная школа
Навуковы кіраўнік Гаспар Монж
Вядомы як першаадкрывальнік закона Малюса пра інтэнсіўнасць святла, якое прайшло праз палярызатар

Эт’ен Люі Малюс (па-француску: Étienne Louis Malus, 23 ліпеня 1775, Парыж, Францыя23 лютага 1812, Парыж, Францыя) — францускі інжынэр, фізык і матэматык.

Ваенная кар’ера[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1793 годзе Малюс паступіў у Інжынэрнае вучылішча ў Мэзьеры, якое, аднак, прымушаны быў неўзабаве пакінуць; перайшоў у Політэхнічнае вучылішча, ён пад кіраўніцтвам Гаспара Монжа актыўна заняўся вывучэньнем матэматычных навук. Пасьля заканчэння вучылішча, у 1796 годзе, Малюс паступіў у дзеючую армію й прымаў удзел у экспэдыцыі Напалеона ў Эгіпет. У 1801 годзе Малюс вярнуўся ў Францыю, у 18021803 гадах працаваў на фортах ў Лілі, затым у іншых крэпасьцях. З 1806 па 1809 гады быў памочнікам начальніка крэпасьці Страсбург.

Навуковая праца[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Затым быў прызваны ў Парыж, дзе заняў пасаду экзамэнатара пры Політэхнічным вучылішчы. Працы яго адносяцца амаль выключна да оптыцы; першыя даследаваньні (18001807) па аналітычнай оптыцы не ўяўляюць цікавасьці, бо выкладзены з пункту гледжаньня ньютанавай тэорыі сьвятла. У 1808 годзе Малюс адкрыў зьяву палярызацыі сьвятла адлюстраваньнем. Адначасова з Жанам-Батыстам Біё адкрыў палярызацыю сьвятла пры пераламленьні. У 1810 годзе стварыў тэорыю падвойнага праменьняпераламленьня сьвятла ў крышталях. Адкрыў закон Малюса аб інтэнсіўнасьці сьвятла, які прайшоў праз палярызатар. Прыдумаў спосаб высвятленьня напрамку аптычнай восі крышталя.

Яго прозьвішча напісалі ў сьпісе 72 прозьвішчаў на Эйфэлевай вежы[1].

Зноскі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Эцьен Луі Малюс // Беларуская энцыклапедыя. У 18 т. Т. 10. Мінск, 2000. С. 50