Ха Шы Мін
| Ха Шы Мін | |
 Ха Шы Мін (1946 г.) |
|
1-ы Прэзыдэнт Дэмакратычнай Рэспублікі Віетнам  |
|
|---|---|
| 2 сакавіка 1946 — 2 верасьня 1969 | |
| Папярэднік: | пасада заснаваная |
| Наступнік: | Тон Дык Тханг |
| прэм'ер-міністар | |
| 2 верасьня 1945 — 20 верасьня 1955 | |
| Папярэднік: | пасада заснаваная |
| Наступнік: | Фам Ван Донг |
| Асабістыя зьвесткі: | |
| Нарадзіўся: | 19 траўня 1890 |
| Памёр: | 2 верасьня 1969 Ханой |
| Партыя: | 1) Француская камунiстычная партыя (1920—1930) 2) Камунiстычная партыя Віетнама (з 1930) |
| Сужэнец: | Тан Тует Мiнь |
| Адукацыя: | Франка-вiетнамская школа; Камунiстычны ўнiвэрсытэт працаўнiкоў Усходу |
| Рэлігія: | Канфуцыянства |
| Узнагароды: |
 |
Ха Шы Мін (19 траўня 1890 — 2 верасьня 1969) — вiетнамскi кaмунiстычны дзяяч, кiраўнiк жнiвеньскай рэвалюцыi у Віетнаме, першы прэзідэнт Дэмакратычнай Рэспублікi Вiетнам (ДРВ). Cапраўднае iмя — Нгуен Шынь Кунг i Нгуен Тат Тхань. Яшчэ адзiн псэўданiм — Нгуен Ай Куок («Нгуен-патрыёт»).
Зьмест |
[рэдагаваць] Бiяграфiя
Нарадзiўся 19 траўня 1890 году ў правiнцыi Нгеан.
У 1911 зьехаў за мяжу, дзе працаваў матросам. З 1916 г. па 1923 г. год жыў у ЗША, Англii, Францыi.
У Парыжы працаваў памочнiкам фатографа[1]. У 1920 г. ўступіў у Францускую камунiстычную партыю. З дапамогай новых сяброў-аднапартыйцаў трапiў у Савецкi Саюз, дзе працягнуў палiтычную дзейнасьць i канчаткова сфармаваўся як камунiстычны лiдар.
З 1920-х гадоў — актывiст Камiнтэрну.
У 1925 г. арганiзаваў Таварыства рэвалюцыйнай моладзi Вiетнама. Каб пазьбегнуць арышту, быў вымушаны жыць не ў Віетнаме, а ў Камбоджы. У той час у Iндакiтаі ўжо дзейнiчалi паасобку камунiстычныя групы. Ха Шы Мiн аб’яднаў iх, дзякуючы чаму ў 1930 г. была арганiзавана Камунiстычная партыя Iндакiтая.
З 1946 па 1955 гг. быў прэм’ер-міністрам Паўночнага Вiетнама. З 1946 па 1969 гг. — прэзыдэнт Паўночнага Вiетнама.
Пахаваны ў Ханоі, у маўзалеі, на плошчы Бадзiнь.
[рэдагаваць] Памяць
- У яго гонар у 1976 годзе сталiца Паўднёвага Вiетнама горад Сайгон была перайменавана у Ха Шы Мiн.
- У Маскве у 1969 імя Ха Шы Мiна прысвоенае плошчы, на якой яму пазьней адкрылi помнiк.
- У Санкт-Пецярбургу, (горад-пабрацiм Ха Шы Мiну), у 1978 годзе адна з вулiцаў названая імем Хашымiна.
- 19 траўня 2010 у двары ўсходняга факультэту СПБДУ (Санкт-Пецярбург) быў адкрыты помнiк Ха Шы Мiну [2].
[рэдагаваць] Зноскi
[рэдагаваць] Лiтаратура
- «Хо Ши Мин». Избранное. Библиотека вьетнамской литературы, Прогресс, 1979 г.
- «Хо Ши Мин». Избранное. Воспоминания о Хо Ши Мине. Издательство политической литературы, 1990 г. ISBN 5-250-00856-9
- Евгений Кобелев. «Хо Ши Мин». Жизнь замечательных людей, Молодая гвардия, 1983 г.
- Афонин С., Кобелев Е. «Товарищ Хо Ши Мин». М.: Политиздат, 1980 г.
- Афонин С., Кобелев Е. «Беседы о Хо Ши Мине». М.: Детская литература, 1987 г.
[рэдагаваць] Спасылкi
Ха Шы Мін — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
- Sovetika.ru — сайт о Советской эпохе Хо Ши Мин — речи и выступления
- Нят-Нам.ру — материалы о Вьетнаме Встречи с Хо Ши Мином.
- Хо Ши Мин Бiяграфiя Ха Шы Мiна
