Інстытут міжнароднага права

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Лагатып інстытута па іх девизомь'Юстиции для свету.

Інстытут міжнароднага права (імп) - адна з першых арганізацый у свеце, якая вызначыла прынцыпы міжнароднага права, пачала яго кадыфікацыю і прапанавала шляхі вырашэння міжнародных праблем.

Падстава[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Густава Ролен-Жакминса бельгийськиф юрыст і рэдактар ​​часопіса міжнароднага права і параўнальнага заканадаўства, праявіў ініцыятыву стварэння Інстытута міжнароднага права. У перыяд пасля франка-прускай вайны (1870-1871), ён уступіў у перапіску з некаторымі іншымі прывадныя юрыстамі, якія таксама пачалі разглядаць шляху да стварэння калектыўнай навуковай дзейнасці ў мэтах заахвочвання міжнароднага права. У верасні 1873 году ён сабраў 10 вядомых юрыстаў для правядзення нарады ў мэрыі Гент: Тобіас Ассера (Нідэрланды), Уладзімір Бязладдзе (Расія), К. Блюнчли (Германія), Карлас Кальви (Аргенціна), Дэвід Дадлі Філд (ЗША) Эміль дэ Лавеле (Бельгія), Джэймс Лоример ([[Вялікабрытанія] ]), П. С. Манчіні (Італія), Густаў Муан (Швецыя), і Аўгуста Пирантони (Італія). Інстытут быў створаны Верасень 8 1873 года. Першую правёў сваю першую сесію ў Жэневе 1874 г.

Інстытут міжнароднага права з'яўляецца не афіцыйным, навукова прыватным аб'яднанне м, мэта якога заключаецца ў заахвочванні прагрэсіўнага развіцця міжнароднага права: развіццё агульных прынцыпаў; супрацоўніцтва ў кадыфікацыі; садзейнічанне ў падтрыманні міру і захавання законаў і звычаяў вядзення вайны; прадастаўленне судовых саветаў у спрэчных або сумніўных выпадках, а таксама ўнесці ўклад, з дапамогай публікацый, асветы насельніцтва, і любых іншых сродкаў, для поспеху прынцыпаў справядлівасці і гуманнасці, якія павінны рэгуляваць міжнародныя адносіны.

Удзельнікі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Інстытут аб'ядноўвае досыць збалансаванае колькасць прадстаўнікоў краін свету. Ўступіць у інстытут можа асоба, якая прадэманстравала навуковыя дасягненні і якая, верагодна, будзе вольная ад палітычнага ціску. Статуты і палажэнні інстытута ўсталёўваюць тры катэгорыі удзельнікаў:сябры, партнерыипочетные члены.

Партнёры - (максімальную колькасць 72) - ўзятыя з кандыдатаў «якія аказваюць паслугі міжнароднага права, у галіне тэорыі і практыкі» і якія былі прадстаўлены Інстытута.

Члены - (максімальную колькасць 60) - выбіраюцца з ліку супрацоўнікаў.

Ганаровыя члены - не абмежаваныя статутам, але шчыльна адбіраюць - адбіраюць з ліку членаў або партнёраў, або любых іншых асоб, якія праявілі сябе ў галіне міжнароднага права.

Усе ўдзельнікі маюць долю ў навуковай і праблемна-арыентаванай дзейнасці Інстытута. Толькочленырешают адміністрацыйныя пытанні, такія як фінансы, рашэнні, якія тычацца законаў і правілаў, избраниечленовипочетных членаў, ці выборычленовв Бюро і Савета Дапаможныя Фонду.

Арганізацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заканадаўчым органам інстытута з'яўляецца сход членаў і ганаровых членаў на кожнай сесіі. Выканаўчая ўлада: бюро інстытута, служба ў складзе прэзідэнта Інстытута, 3-х віцэ-прэзідэнтаў, генеральнага сакратара і скарбніка.

  • Прэзідэнт, як правіла, абіраецца з ліку членаў, якія прадстаўляюць краіны або арганізацыя, які пройдзе на наступнай сесіі Інстытута.
  • Першы віцэ-прэзідэнт абіраецца канцы гэтай сесіі і застаюцца на гэтай пасадзе да канца наступнай сесіі.
  • Другі і трэці віцэ-прэзідэнты выбіраюцца ў пачатку кожнай сесіі, застаючыся на гэтым пасту да пачатку наступнай сесіі.
  • Генеральнага сакратара і скарбніка, выбіраюць працягу трох сесій. Як галоўны выканаўчы орган інстытута, генеральны сакратар кіруе паўсядзённай працай Інстытута, бярэ на сябе апеку над яго архівамі і сочыць за публікацыяй іх Штогоднікаў.

Фінансы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Доўгія гады Інстытут фінансуецца за кошт узносаў яго ўдзельнікаў. З пачатку новага стагоддзя, ён паступова стварыў фонд ад падарункаў, узнагарод і завяшчанай маёмасці, у першую чаргу Нобелеўскай прэміі міру 1904 сродкаў і датацый з Фонду Карнэгі за Міжнародны Свет.

Каб кіраваць дабрачынным фондам, быў створаны ў 1947 годзе, згодна з швейцарскаму заканадаўству, дапаможны фонд са штаб-кватэрай у Лазане. Сродкі, атрыманыя ад Фонду, якія знаходзяцца ў вядзенні скарбніка, выкарыстоўваліся для пакрыцця расходаў членаў і асацыіраваных членаў, для пакрыцця дарожных расходаў, панесеных у рабоце сесій, для пакрыцця арганізацыйных выдаткаў на сесіях, і плаціць за выданне Штодзённіка.

Дзейнасць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Увага у дзейнасці Інстытут надае аб'ектыўнаму вывучэнню існуючых нормаў міжнароднага права, а таксама развіцця міжнароднага права так, каб адпавядала прынцыпам справядлівасці і чалавечнасці. Паколькі інстытут прыватнае аб'яднанне, у яго няма мандата на прамое ўмяшанне ў актуальныя міжнародныя спрэчкі. Інстытут не можа, такім чынам, удзельнічаць ва ўрэгуляванні міжнародных спрэчак, і не можа асуджаць ўрада на пазіцыі, якія яны прымаюць у канкрэтных выпадках. Адзіным выключэннем з гэтага правіла стала прыняцце рэзалюцыі, у 1877 годзе, якія тычацца прымянення нормаў міжнароднага права пры вайны паміж Расіяй і [ [Турцыя | Турцыяй]].

Інстытут распрацаваў і адобрыў канкрэтныя прапановы па паступовым стварэнні такога міжнароднай супольнасці, якое паважае правы і справядлівасці. У перыяд з 1873 па 1969 год, мірнага вырашэння міжнародных спрэчак. Сярод гэтых рэзалюцый была дамова аб арбітражы; з правіламі паводзін у пагаджальнай працэдуры, аб стварэнні, складзе і працэдуры Міжнародны Суд. Па пытанні правоў чалавека, Інстытут прыняў 11 рэзалюцый. У галіне міжнароднага прыватнага права, з 1873 па 1969, Інстытут прыняў 64 рэзалюцыі, што датычацца грамадзянскіх, крымінальных і камерцыйных пытанняў.

Хоць рэзалюцыі Інстытута не маюць афіцыйных уладаў, яны, тым не менш ўплыў на іх дзеянні, а таксама на міжнародныя канферэнцыі і на грамадскае меркаванне ў цэлым. Напрыклад, у некаторых міжнародных дамовах 1880-х гадоў ўвасоблены рэкамендацыі Інстытута што да Суэцкага каналу з падводнага тунэлю, міжнародны арбітражны працэс уключыў некаторыя з яго прапаноў, на Гаагскім мірных канферэнцыях 1899 і 1907 выкарыстоўвалі свае даследаванні ў галіне законаў і звычаяў вайны, асабліва па кадыфікацыі сухапутнай вайны, падрыхтаваных на сесіі 1880 г. у Оксфардзе. Таксама ў Інстытут прыслухоўваюцца Ліга Нацый і Арганізацыя Аб'яднаных Нацый.

Спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]