Алі Хамэнэі
Алі Хасэйні Хамэнэі (па-пэрсыдзку: سید علی حسینی خامنهای Элі Хосэйні Хомэнэйі), нарадзіўся ў месьце Мэшхэт) — Вялікі аятала, найвышэйшы кіраўнік (Рахбар) Ірану з 1989 году па цяперашні час, прэзыдэнт Ірану (1981—1989), адзін з найбліжэйшых паплечнікаў заснавальніка Ісламскай Рэспублікі Іран Рухолы Хамэйні.
Зьмест |
Жыцьцяпіс да Ісламскага перавароту[рэдагаваць]
Алі Хасэйні Хамэнэі нарадзіўся ў 17 ліпеня 1939 годзе ў месьце Мэшхэт ў Іранскім Азэрбайджане. Быў другім з васьмёх дзяцей ў сям’і. Хамэнэі «саед» — яго продак прарок Махамат. Дзед Хамэнэі саед Хасэйн быў вядомым ў Іранскім Азэрбайджане сьвятаром, дзе служыў у месьце Тэбрыз. Затым ад'ехаў у Сьвятое для шыітаў места Наджаф у Іраку. Айцец аятала саед Джават Хасэйні Хамэнэі быў настаўнікам у духоўнай вучэльні, а потым улемам у месьце Мэшхэт. Сканаў ва ўзросьце 93 гадоў. Матка, дачка хаджат аль іслам, паходзіла зь Езту. Памёрла ў 1989 годзе, ва ўзросьце 76 гадоў у месьце Мэшхэт. Цётка Хамэнэі была жонкаю шэйха Махамату Хіябані, які ўзначаліў у 1920 годзе ў Іранскім Азэрбайджане вызвольны рух супраць улады шаха. «Мой айцец быў вядомым багасловам. Але ў то жа час быў вельмі праведным і вёў вельмі бедны спосаб жыцьця. Нашае жыцьцё было вельмі цяжкім. Памятаю, калі ў нашай хаце не было вячэры. Мая матка гатавала для вячэру... гэты быў адзін хлеб і радзынкі. Вучыўся Алі Хамэнэі ў Мэшхэцкай хаўзе (духоўная акадэмія), дзе яго вычыў Хадж Шэйх Газвіні й аятала Мэлані. У 1957 годзе Хамэнэі пераехаў у Наджаф, у 1958 годзе — у Кум. Там ён пазнаёміўся з аяталой Хусэйнам Баруджэрдзі й Рухалой Хамэйні. У 1964 годзе быў арыштаваны за антышаскую дзейнасьць. Аднак неўзабаве быў адпушчаны на волю. З 1963 па 1974 годы быў пяць разоў арыштаваны пяць разоў і прасядзеў у астрозе агулам некалькі месяцаў.
Асабістае жыцьцё[рэдагаваць]
Алі Хамэнэі ажаніўся ў 1964 годзе на Хаджасьце. У гэтым шлюбе нарадзілася чатыры сыны (Мачтаба, Мустафа, Масуд, Масьям) і дзьве дачкі (Бошра й Хода). Сын ажаніўся на дачцэ Галямалі Хададэля, які займаў у свой час пасаду старшыні мачлісу. Па словах Хададэля Алі Хамэнэі жыве вельмі сьціпла й проста.
Дваюрадня брат Алі Хамэнэі Алі Тэхрані у 1981 годзе уцёк у Ірак і праводзіў антыіранскую прапаганду.
Ісламскі пераварот у Йране 1979 год і выбраньне прэзыдэнтам краіны[рэдагаваць]
Алі Хамэнэі быў адзін з важных правадыроў Ісламскага перавароту й бліжэйшым таварышам Хамэйні. Пасьля перавароту ён узначаліў газэту "Джомхурые Эсламі" ("Ісламская рэч паспалітая"). Хамэйні прызначыў Хамэнэі прапаведнікам саборных малітваў у пятніцу ў Тэгэране пасьля адстаўкі Вялікага Аяталы Мантазэры. Невялікі час Хамэнэі займаў пасады намесьніка міністра абароны ва ўрадзе Абольхасана Банісадра і кіраўніка старажоў ісламскага перавароту. Хамэнэі неаднаразова езьдзіў на перадавую ірана-ірацкай вайны ў якасьці прадстаўніка мачлісавай рады па абароне.
27 ліпеня 1981 года вядомая грамада Маджахэдзіне Халк, распачаўшая бомбавую вайну з новым дзяржаўным ладам у Іране, учыніла замах на жыцьцё Алі Хамэнэі. На чарговым казаньні, на якім прысутнічалі й журналісты, у магнітафоне узарвалася бомба. Алі Хамэнэі атрымаў цяжкія пашкоджаньні - ня рухаецца левая рука. Праз два месяцы Маджахэдзіне Халк учыніла падрыў будынку ўраду Ірану. Гэтым разам былі забітыя прэзыдэнт краіны Махамат Алі Раджай, прэм’ер-міністар Махамат Джавад Бахонар і яшчэ некалькі чалавек.
| Кандыдат | Галасы | % |
|---|---|---|
| Алі Хамэнэі | 16 003 242 | 95,02 % |
| Алі Акбар Парварэш | 342 600 | 2,03 % |
| Хасан Гафурыфарт | 78 559 | 0,47 % |
| Рэза Заварэй | 62 133 | 0,37 % |
| Непрызнаныя лісты галасаваньня | 356 266 | 2,12 % |
| Агулам: | 16 841 800 |
На пазачарговых выбарах у кастрычніку 1981 года Хамэнэі атрымаў 98 % галасоў і стаў першым з духавенства на пасадзе прэзыдэнта. Да гэтага Хамэйні быў супраць выбраньня на гэтую пасаду ярэяў. Раней імі былі Банісадар і Раджай), але з-за шырокай вялдомасьці й любові народа й яго прыхільнасьці да вайсковай справы Хамэйні зьмяніў сваё рашэньне. Прэмьер-міністрам стал Мір Хасэйн Мусаві, чыя бабка была сястрою айцу Алі Хамэнэі. Са згода Хамэйні Алі Хамэнэі стаў галоўным пісарам грамады Йсламскай рэспублікі - грамады, якая падтрымлівала Хамэйні.
Адразу ж пасьля выбраньня на пасаду прэзыдэнта ў Іране пачаліся крывавыя расправы над праціўнікамі ісламскага перавароту, якія асабліва моцныя былі ў заходніх астанах краіны. Хамэнэі заклікаў бароцца "лібэралізмам і прамэрыканізмам". Тысячы ўдзельнікаў розных грамад былі забітыя, або ўцяклі з Ірану. Толькі ў 1982 годзе, расправы трохі прыціхлі.
Хамэнэі узначаліў Іран на працягу ўсёй Ірана-йрацкай вайны. Пры ім сторажы ісламскага перавароту пераўтварыліся з паспалітага рушэньня ў добраўзброенную грамаду, за што займеў вялікую павагу сярод ваяроў. 16 жніўня 1985 года ў Іране адбыліся выбары прэзыдэнта краіны. Алі Хамэнэі быў перавыбраны йзноў. За яго прагаласавала 85 % галасоў. 3 чэрвеня 1989 году памёр Хамэйні. 4 чэрвеня 1989 года Алі Хамэнэі быў выбраны Рахбарам. Займае гэтую пасаду й сёньня.
Патрыярх (Рахбар)[рэдагаваць]
Выбраньне[рэдагаваць]
Правадыр Ісламскага перавароту аятала Рухола Мусаві Хамэйні сканаў 3 ліпеня 1989 года. На наступны дзень сабралася Рада старцаў і пасьля 20-гадзіннага паседжаньня 60-ю галасамі з 74 прысутнічаючых радцаў Алі Хамэнэі быў выбраны Рахбарам. Першапачаткова аятала Алі Мэшкіні, аятала Абдул Карым Мусаві и аятала Махамад Рэза Гальпаегані прапанавалі Радзе старцаў замяніць пасаду Рахбара на Найвышэйшую Раду, прагаласаваўшы адразу за траіх. пасьля таго, як Рада старцаў адмовіла ім у гэтымПосле того, как Совет экспертов отказал им, аятала Махамад Рэза Гальпаегані прапанаваў сабе на пасаду Рахбара, але прайграў Алі Хамэнэі, які сабраў дзьве траціны галасоў.
У аснове дзяржаўнага ладу Йрану пакладзенае правіла - "Пастарскага ладу" (па-пэрсыдзку: ولایت فقیه). Паводле яму шыіцкае духавенства мае права адмяніць любое рашэньне дзяржаўнага урадоўца. Больш таго, Рахбар зацьвярджае на пасаду урадоўцаў выбраных на усенародных выбарах.
На дзень сьмерці Хамэйні Алі Хамэнэі ня меў нават тытулу аятала, а Ўстаўная грамата Йрана патрабавала каб пасаду Рахбара займаў аятала і марджа. Хамэйні ня быў задаволены магчымымі спадкаемцамі сваёй пасады й таму даручыў за тры месяцы да свёй сьмерці некаторым давераным асобам перагледзіць законы такім шляхам, што Рахбарам мог быць выбраны любы чалавек, які зьяўляецца знаўцам ісламскага права, які мае вопыт кіраваньня. Да 4 ліпеня зьмены не былі ўхваленыя на рэфэрэндуме (ён адбыўся 28 чэрвеня), таму Алі Хамэнэі быў выбраны "часова" да зацьвярджэньня зьменаў. Адначасова Алі Хамэнэі паднаяўся па духоўнай ярархіі з хаджат аль іслама да аяталы.
Хамэнэі атрымаў тытул марджа толькі ў 1994 годзе. Пасьля скону Махамата Алі Эракі, які гэ ты тытул насіў, супольніцтва кіраўнікоў духоўных вучэльняў Кума абьвясьціла марджой Алі Хамэнэі. Але некаторыя аятолы былі супраць, у тым ліку 4 Вялікія Аяталы, сярод якіх — Махамат Шыразі. Алі Хамэнэі адмовіўся ад тытулу марджа для ўсіх іранцаў, але прыняў тытул марджы для шыітаў, якія жывуць за мяжой Ірана.
Выбары 2009 года - народныя хваляваньні[рэдагаваць]
У сярэдзіне 2009 года група былых паслоў мачлісу зьвярнулася да Рады старцаў, каб яны праверылі на адпаведнасьць займаемай пасадзе Алі Хамэнэі. Рада старцаў прынамсі на паперы можа выбіраць і здымаць за пасады Рахбара калі ён ня можа выконваць гэтую павіннасьць. Тыдзень пазьней быў абнародаваны адкрыты ліст невядомым пісьменьнікам, дзе дзяржаўны лад Ірану названы дыктатурай сьвятара. Гэта было накіравана супраць Алі Хамэнэі, бо ён аятала. Ліст быў накіраваны да старшыні Рады старцаў - Алі Акбар Хашэмі Рафсанджані. Ён былы прэзыдэнт краіны, які сумняваўся ў сапраўднасьці выбараў 2009 года. Усё гэта адбывалася на тле народных выступленьняў на вуліцах местаў Ірану.
Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць]
Алі Хамэнэі — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
