Майкл Кейн

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Майкл Кэйн
Michael Caine
MichaelCaine2.jpg
Імя пры нараджэньні Морыс Джозэф Майклўайт
Дата нараджэньня 14 сакавіка 1933
Месца нараджэньня Сьцяг Вялікабрытаніі Лёндан, Вялікабрытанія
Грамадзянства Сьцяг Вялікабрытаніі Вялікабрытанія
Прафэсія актор, прадусар
Кар’ера 1956—цяпер
IMDb ID 0000323
Сайт http://www.michaelcaine.com/

Майкл Кэйн (па-ангельску: Michael Caine) — артыстычны псэўданім сэра Морыса Джозэфа Майклўайта (па-ангельску: Sir Maurice Joseph Micklewhite), аднаго з самых запатрабаваных брытанскіх актораў 1960-х і 1970-х гадоў. Гэта адзіны актор (акрамя Джэка Нікалсана), які высоўваўся на саісканьне прэміі «Оскар» у 1960-х, 1970-х, 1980-х, 1990-х і 2000-х гадах.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў лёнданскіх трушчобах 14 сакавіка 1933 г. У школе вучыўся дрэнна, доўгі час бедаваў і падумваў аб тым, каб кінуць акторскі шлях. У веку 30 гадоў нарэшце дасягнуў міжнароднага прызнаньня, згуляўшы лейтэнанта-арыстакрата ў фільме «Зулусы» 1964 г. Па рэкамэндацыі Шона Конэры быў узяты ў фільм «Дасье „Іпкрэс“» на галоўную ролю Гары Палмэра, эксцэнтрычнага шпіёна-лавэласа ў акулярах, пасьля сталага культавым персанажам і прататыпам Осьціна Паўэрса. За ролю Альфі ў аднайменным фільме 1966 г. намінаваны на прэмію «Оскар».

Калі асноўнай рысай выкананых Кэйнам у 1960-я гады роляў была ўнутраная высакароднасьць, то на мяжы сямідзясятых ён зьняўся ў дзьвюх вельмі пасьпяховых камэдыях: «Скрыня Пандоры» і «Рабаваньне па-італьянску». У 1972 г. згуляў разам з Лоўрэнсам Аліўе ў трагікамэдыі «Гульня на вылет» і ізноў быў намінаваны на «Оскар».

Пачынаючы з другой паловы 1970-х, Кэйна часта папракалі ў неразборлівасьці пры выбары роляў. Шматлікія фільмы зь яго ўдзелам з трэскам праваліліся, але былі і асобныя мастацкія посьпехі: ролі прафэсара-алькаголіка ў «Выхаваньні Рыты» (1983) і прафэсійнага лавэласа ў «Адпетых ашуканцах» (1988) выйгралі па «Залатому глёбусу», а роля фінансіста Эліота ў фільме Ўудзі Алена «Ханна і яе сёстры» (1986) прынесла яму доўгачаканы «Оскар», праўда, за ролю другога пляну.

У 1990-я гады кар’ера Кэйна ізноў пайшла ў гару. Ён быў удастоены трэцяга «Залатога глёбуса» за фільм «Галасок» (1998), другога «Оскара» за ролю ў фільме «Правілы вінаробаў» (1999), і ізноў намінаваны на гэтую прэмію за галоўную ролю ў драме «Ціхі амэрыканец» (2002). У 2000 г. быў прысьвечаны каралевай Лізаветай II у рыцары. Сярод апошніх кінапрацаў Кэйна — бацька Осьціна Паўэрса ў трэцім фільме пра пацешнага шпіёна, адстаўны карыкатурыст у фантастычным фільме «Дзіцё чалавечае», прыслужнік Бэтмэна ў блокбастары «Бэтмэн: Пачатак» і пажылы інжынэр ілюзіяў у іншым фільме Крыстафэра Нолана, «Прэстыж».

Цікавыя факты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Па-за межамі здымачнай пляцоўкі актор выкарыстоўвае сваё сапраўднае імя. У адной з сваіх кніг Кэйн піша, што псэўданім быў абраны ім цалкам выпадкова. Ад яго запатрабавалі назваць псэўданім падчас гутаркі з агэнтам у тэлефоннай будцы. Абараціўшыся, ён убачыў афішу фільма «Мяцеж Кэйна» і машынальна назваў гэтае імя.
  • Па прызнаньні самога Кэйна, яго ўласная любая роля ў кіно — дзядзечка Скрудж у вольнай экранізацыі дзікенсаўскага аповяду «Калядная песня» (1992).

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Майкл Кейнсховішча мультымэдыйных матэрыялаў