Лех Качынскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Лех Аляксандар Качынскі
Lech Kaczyński.jpg
Прэзыдэнт Польшчы
25 сьнежня 2005 — 10 красавіка 2010
Прэм’ер-міністар: Казімер Марцінкевіч,
Яраслаў Качынскі,
Дональд Туск
Папярэднік: Аляксандар Квасьнеўскі
Наступнік: Браніслаў Камароўскі
Міністар юстыцыі Польшчы
12 чэрвеня 2000 — 4 ліпеня 2001
Прэзыдэнт: Аляксандар Квасьнеўскі
Папярэднік: Ганна Сухоцкая
Наступнік: Станіслаў Іваніцкі
мэр Варшавы
18 лістапада 2002 — 22 сьнежня 2005
Прэзыдэнт: Аляксандар Квасьнеўскі
Папярэднік: Войцех Козак
Наступнік: Міраслаў Кахальскі
Асабістыя зьвесткі:
Нарадзіўся: 18 чэрвеня 1949
Сьцяг Польшчы Варшава
Памёр: 10 красавіка 2010
Смаленск, Расейская Федэрацыя
Нацыянальнасьць: Сьцяг Польшчы паляк
Партыя: без значэньня
Сужэнец: Марыя Качынская
Бацькі: Раймунд Качынскі
Ядвіга Ясевіч
Адукацыя: Варшаўскі ўнівэрсытэт
Рэлігія: каталік
Узнагароды:
Ордэн Белага арла
Вялікі крыж ордэна Адраджэньня Польшчы
Ордэн падвойнага Белага крыжа I ступені
Ордэн Вітаўта Вялікага з залатым ланцугом
Ордэн нацыянальнага героя Грузіі
Ордэн Белага ільва I ступені
Ордэн князя Яраслава Мудрага I ступені
Ланцуг і Вялікі крыж ордэна Заслугаў
Крыж pro Merito Melitensi
Вялікі ордэн караля Таміслава
Ордэн Перамогі імя сьвятога Георгія
Ордэн Гейдара Аліева

Лех Алякса́ндар Качы́нскі (па-польску: Lech Aleksander Kaczyński; нар. 18 чэрвеня 1949 году ў Варшаве — 10 красавіка 2010 году пад Смаленскам) — прэзыдэнт Польшчы ў 20052010 гадох. З 1992 да 1995 году быў кіраўніком Вярхоўнай кантрольнай палаты, з 2000 да 2001 году быў міністрам юстыцыі ў кабінэце Ежы Бурка, з 2002 да 2005 году быў мэрам Варшавы. Лех Качынскі быў адным са стваральнікаў польскай Партыі Права і Справядлівасьці і яе першым кіраўніком. Качынскі зьяўляўся доктарам юрыдычных навук, прафэсарам Гданьскага ўнівэрсытэта і Ўнівэрсытэта кардынала Стэфана Вышынскага, спэцыялістам у галіне працоўнага права. Сын Раймунда й Ядвігі зь Ясевічаў. Меў брата-блізьнюка Яраслава Качынскага.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дзяцінства[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1962 годзе разам з братам гралі ролю Яцка (Лех Качынскі) і Плацка (Яраслаў Качынскі) у экранізацыі аповесьці Карнэля Макушынскага «Аб двух, якія скралі месяц» рэжысэра Яна Баторыя.

Адукацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У дзяцінстве Лех Качынскі наведваў XLI агульнаадукацыйны ліцэй імя Яўхіма Лялевеля ў Варшаве, скончыў XXXIX агульнаадукацыйны ліцэй імя Польскай авіяцыі ў Белянах (раён Варшавы) у 1967 годзе. З 1967 да 1971 году вучыўся ў Варшаўскім унівэрсытэце на факультэце Права і Адміністрацыі. З 1971 да 1997 году працаваў навуковым супрацоўнікам на катэдры Працоўнага Права Гданьскага ўнівэрсытэту. У 1980 годзе атрымаў ступень доктара права ў Гданьскім ўнівэрсытэце. Быў надзвычайным прафэсарам Гданьскага ўнівэрсытэту з 1996 да 1999 году, а з 1999 году — Унівэрсытэту кардынала Стэфана Вышынскага.

Палітычная дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмакратычная апазыцыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1968 годзе браў удзел у палітычным крызысе сакавіка 1968 году. У 1971 годзе пераехаў у Гданьск. Восеньню 1977 году, з дапамогай брата Яраслава, узяў удзел у дзейнасьці Бюро Інтэрвэнцыі Камітэту Грамадзкай Самаабароны. Чытаў лекцыі працоўнага права для працоўных. З 1978 году дзейнічаў у Свабодных прафсаюзных зьвязах Узьбярэжжа. У 19781980 гадох разам з Іааннай і Анджэем Гвяздамі чытаў лекцыі працоўнага права і гісторыі Польшчы для працоўных. Адначасова пісаў артыкулы ў незалежную газэту «Працоўны Ўзьбярэжжа» і распаўсюджваў сярод працоўных газэту «Працоўны». У жніўні 1980 году быў дарадцам Забастовачнага камітэту ў Гданьскай вэрфі.

У 1981 годзе быў дэлегатам гданьскай філіі «Салідарнасьці» на І Нацыянальным Зьезьдзе Дэлегатаў прафэсійнага зьвязу, дзе быў выбраны чальцом праграмнага камітэту. Браў удзел у перамовах з Польскай Аб’яднанай Партыяй Працоўных.

Пад час вайсковага становішча быў інтэрнаваны ў Стрэбелінку з сьнежня 1981 да кастрычніка 1982 году. З 1983 году браў удзел у паседжаньнях Часовай Каардынацыйнай Камісіі.

З 1987 да 1989 году быў сакратаром Нацыянальнага Камітэта «Салідарнасьці». З 1985 году ўвайшоў у склад рэгіянальнай Рады дапамогі палітычным вязьням у Гданьску.

З другой паловы 1980-х гадоў стаў блізкім паплечнікам Леха Валэнсы, лідэра «Салідарнасьці», а потым першага прэзыдэнта Польшчы. 16 верасьня 1988 году браў удзел у перамовах «Салідарнасьці» з прадстаўнікамі ўладаў. Са сьнежня 1989 году быў удзельнікам Грамадзянскага Камітэту пры Леху Валэнсу.

З красавіка 1989 году быў удзельнікам Прэзыдыюма Нацыянальнай Выканаўчай Камісіі «Салідарнасьці».

Палітычная дзейнасьць у 1990-х[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У траўні 1990 году быў выбраны першым віцэ-прэзыдэнтам Нацыянальнай Камісіі «Салідарнасьці». Падаў у адстаўку пасьля прайгранай барацьбы Марыяну Краклеўскаму за пасаду кіраўніка «Салідарнасьці» у лютым 1991 году.

З 12 красавіка 1991 да 31 кастрычніка 1991 году займаў пасаду міністра стану ў канцылярыі Леха Валэнсы. Падаў у адстаўку з пасады пасьля канфлікту зь Лехам Валэнсам і прэм’ер-міністрам Мячыславам Вахоўскім.

У 19921995 гадох быў Кіраўнікам Вярхоўнай кантрольнай палаты.

Быў кандыдатам у прэзыдэнты Польшчы на выбарах 1995 году, але зьняў сваю кандыдатуру яшчэ да першага тура 30 кастрычніка, і абяцаў падтрымаць любога, хто зможа перамагчы Леха Валэнсу.

Палітычная дзейнасьць у 2000-х[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

З 18 лістапада 2002 году да 22 сьнежня 2005 году Лех Качынскі быў мэрам Варшавы. На выбарах у першым туры атрымаў 49,58% галасоў, а ў другім 70,54% галасоў выбаршчыкаў. Падаў у адстаўку 22 сьнежня 2005 году, але адстаўка была прынятая толькі 8 лютага 2006 году.

У сакавіку 2005 году Лех Качынскі першым абвясьціў аб сваім жаданьні ўдзельнічаць у прэзыдэнцкіх выбарах. У першым туры выбараў заняў другое месца пасьля Дональда Туска, атрымаўшы 33% галасоў. У другім туры выбараў 23 кастрычніка 2005 году атрымаў 8 257 468 галасоў, што склала 54,04% і выйграў выбары.

Пачаткам прэзыдэнцкага тэрміна лічыцца 23 кастрычніка 2005 году, скончыцца тэрмін мусіў 23 кастрычніка 2010 году.

Адносна Беларусі Лех Качынскі меў цьвёрдую і прынцыповую пазыцыю, падтрымліваючы яе дэмакратычную супольнасьць.[1]

Сям’я[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Жонка — эканаміст Марыя Качынская (Мацкевіч) 1943 г. н., старэй мужа на 6 гадоў. Дачка — Марта Дубінецкая 1980 г. н., пасьля ўдзелу ў перадвыбарнай кампаніі Леха Качынскага як узорная дачка, жонка і маці, разьвялася і выйшла замуж за сына палітычнага суперніка бацькі Марэка Дубінецкага. Унучка — Ева. Брат — Яраслаў, перакананы халасьцяк, жыве з маці.

Сьмерць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Катастрофа Ту-154 пад Смаленскам

10 красавіка 2010 году зьявілася інфармацыя пра крушэньне самалёта прэзыдэнта Польшчы пад Смаленскам. Самалёт упаў а 10:50 на ўскраіне вёскі Пячэрск Смаленскай вобласьці пры заходзе на пасадку ў вайсковы аэрапорт «Паўночны»[2]. Паводле дадзеных Euronews, усе 97 чалавек, якія знаходзіліся на борце прэзыдэнцкага ТУ-154, уключаючы Прэзыдэнта Польшчы Леха Качынскага і яго жонку Марыю Качынскую, загінулі[3].

Папярэднік
Аляксандар Квасьнеўскі
Прэзыдэнт Польшчы
23 сьнежня 200510 красавіка 2010
Наступнік
Браніслаў Камароўскі (в.а.)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Лех Качынскісховішча мультымэдыйных матэрыялаў