Ібн Хальдун

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Ібн Хальдун
па-арабску: ابن خلدون
Ibn Khaldoun.jpg
Помнік у Тунісе
Нарадзіўся 27 траўня 1332
Туніс
Памёр 17 сакавіка 1406 (73 гады)
Каір
Навуковая сфэра філязофія, гісторыя
Вядомы як выбітны гісторык Усходу

Ібн Хальдун (па-арабску: ابن خلدون) , Абдурахман Абу Зэйд ібн Мухаммад; Валі ад-дзін Абд ар-Рахман ібн Мухамад; па мянушцы Хадрамі і Эшбілі, Сэвільскі; 27 траўня 1332, Туніс — 17 сакавіка 1406, Каір; 732—808 гг. хіджры) — арабскі мусульманскі філёзаф, гісторык, сацыяльны мысьляр[1]. Ягоныя гістарычная праца «Пралегомены» была апублікаваная ў перакладзе на францускую мову ў 1862 годзе. Выява Ібн Хальдуна разьмешчаная на банкноце у 10 туніскіх дынараў.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Сорокин П. А. Человек. Цивилизация. Общество / Общ. ред., сост. и предисл. А. Ю. Согомонов: Пер. с англ. — М.· Политиздат, 1992. С. 176

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]