Актавіё Пас
| Актавіё Пас | |
| па-гішпанску: Octavio Paz | |
 |
|
| Асабістыя зьвесткі | |
| Нарадзіўся: | 31 сакавіка 1914 Мэхіка, Мэксыка |
| Памёр: | 19 красавіка 1998 Мэхіка, Мэксыка |
| Грамадзянства: |  Мэксыка |
| Літаратурная дзейнасьць | |
| Род дзейнасьці: | пісьменьнік, паэт, эсэіст, дыплямат |
| Гады творчасьці: | 1931-1965 |
| Напрамак: | сюррэалізм, экзыстэнцыялізм |
| Жанр: | верш, эсэ |
| Прэміі: | Ерусалімская прэмія (1977), Нобэлеўская прэмія па літаратуры (1990) |
| Старонка ў сеціве(анг.) | |
Актавіё Пас (па-гішпанску: Octavio Paz) (31 сакавіка 1914 — 19 красавіка 1998) — мэксыканскі пісьменьнік, паэт і дыплямат, дасьледнік цывілізацый Захаду й Усходу.
Зьмест |
[рэдагаваць] Біяграфія
Актавіё Пас, гадаваўся на ўскраіне Мэхіка, у сям'і прагрэсіўнага палітычнага журналіста Актавіё Пас-старэйшага, адваката й прыхільнік грамадзкіх рэформаў, матуля - Жазэфіна Лазана Пас, сям'я якой адбывалася з гішпанскай правінцыі Андалусія. Актавіё сам пісаў, што ў хаце меўся велічэзны пакой, бітком набіты кнігамі. Гэта не магло не паўплываць на далейшы шлях юнака. Таксама, у дзяцінстве, на Паса глыбока паўплываў дзед з боку бацькі, дзяржаўны дзеяч і пісьменьнік, які адным зь першых пачаў са спагадай маляваць у сваіх творах індзейскае насельніцтва Мэхіка.
Пазьней Пас зьвяртаўся да ўспамінаў пра родны сэрцу закуток:
 |
Сад хутка зрабіўся цэнтрам майго сьвету, бібліятэка ж – зачараванай пячорай... Прагна прагортваючы кнігі з малюнкамі, асабліва гістарычныя раманы, я здабываў карціны пустэльняў і джунгляў, палацаў і халуп, выявы ваяроў і прынцэс, жабракоў і каралёў. Мы трывалі караблекрушэньне разам з Сындбадам і Рабінзонам, ваявалі разам з Д’Артаньянам, адбівалі Валенсію з Сідам... Сьвет не меў меж, але ўвесь быў у межах дасяжнасьці, а час рабіўся расьцяжнаю субстанцыяй, зь якой ткалася непадзельная сучаснасьць. |  |
|
—Актавіё Пас |
||
Актавіё Пас яшчэ ў дзяцінстве знаёміцца з лепшымі творамі гішпанскай літаратуры свайго часу, а таксама з такімі аўтарамі, як Ніцшэ, Маркс, Гюго й Русо. Асабліва ўразіла яго «Бясплодная зямля» Т.С. Эліата. У 1931 годзе сямнаццацігадовы Пас заснаваў свой першы літаратурны часопіс, «Поручні» (Barandal), а ў дзевятнаццаць гадоў ён выпусьціў сваю першую складанку вершаў пад назвай «Дзікі месяц» (Luna silvestre). Пас наведваў лекцыі ў Нацыянальным унівэрсытэце Мэхіка, але ня скончыў курсу. Замест гэтага ён зьехаў на Юкатан, адкрыў там сярэднюю школу й пагрузіўся ў вывучэньне гісторыі Мэксыкі.
[рэдагаваць] Творчасьць
[рэдагаваць] Творы
[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі
| Ляўрэаты Нобэлеўскай прэміі па літаратуры ў 1976—2000 гадах | |
|---|---|
|
Сол Бэлоў (1976) • Вісэнтэ Алейксандрэ (1977) • Ісак Башэвіс Зынгер (1978) • Адысэяс Элітыс (1979) • Чэслаў Мілаш (1980) • Эліяс Канэцьці (1981) • Габрыэль Гарсія Маркес (1982) • Ўільям Голдынг (1983) • Яраслаў Сэйфэрт (1984) • Клёд Сымон (1985) • Воле Шайінка (1986) • Іосіф Бродзкі (1987) • Нагіб Махфуз (1988) • Каміла Хасэ Сэла (1989) • Актавіё Пас (1990) • Надын Гордымэр (1991) • Дэрэк Ўолкат (1992) • Тоні Морысан (1993) • Кэндзабура Оэ (1994) • Шэймас Гіні (1995) • Віслава Шымборска (1996) • Дарыё Фо (1997) • Жазэ Сарамагу (1998) • Гюнтэр Грас (1999) • Гао Сынцянь (2000) Поўны сьпіс | (1901—1925) | (1926—1950) | (1951—1975) | (1976—2000) | (2001—2025) |
|
| Ляўрэаты Ерусалімскай прэміі | |
|---|---|
|
Бэртран Расэл (1963) · Макс Фрыш (1965) · Андрэ Шварц-Барт (1967) · Іньяцыё Сылонэ (1969) · Хорхэ Луіс Борхэс (1971) · Эжэн Ёнэско (1973) · Сымона дэ Бавуар (1975) · Актавіё Пас (1977) · Ісая Бэрлін (1979) · Грэм Грын (1981) · Відыядхар Сураджпрасад Найпал (1983) · Мілан Кундэра (1985) · Джон Максвэл Кутзэе (1987) · Эрнэста Сабата (1989) · Зьбігнеў Гэрбэрт (1991) · Штэфан Гайм (1993) · Марыё Варгас Льлёса (1995) · Хорхэ Сэмпрун (1997) · Дон Дэліла (1999) · Сьюзан Зонтаг (2001) · Артур Мілер (2003) · Антоніё Лоба Антунэш (2005) · Лешак Калакоўскі (2007) · Харукі Муракамі (2009) · Іэн Мак'юэн (2011)
|
|
