Жывапіс

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Istanbulpaint.JPG

Жы́вапіс[1], маля́рства[2] — адзін з клясычных відаў выяўленчага мастацтва побач з архітэктурай, скульптурай, графікай і маляваньнем.

Першыя крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Найстарэйшым вядомым сьведкам жывапісу зьяўляецца пячорны жывапіс з выявамі жывёл ледніковага пэрыяду і прыпалеялітыкума.

Cтаражытны Ўсход[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Антычнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сярэднявечча[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Эпоха Адраджэньня[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Леанарда да Вінчы (14521519), Мікелянджэлё (14751564), Рафаэль (14831520) і Тыцыян (14771576).

Барока[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ракако[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ракако (фр. Rococo ад rocaille — ракавіны, ракайль) — стыль у заходне-эўрапейскім мастацтве 18 стагодзьдзя. Узьнік у Францыі ў пэрыяд крызісу абсалютызму. Эстэтычная сьвядомасьць культуры гэтага перыяду акрэсліваецца мастацкім густам чалавека, супярэчлівасьцю імкненьняў — ведаў і ўцехаў, як асноўных фактараў фармаваньня густу. Пачуцьцёвы бок жыцьця адлюстроўваецца ў сваеасаблівай мастацкай мове паўтону, нюансаў, адценьняў. Стыль вызначаецца пышнасьцю, складанай кампазіцыяй, фрывольнай інтымнасьцю сюжэтаў, крохкай прыгажосьцю дэкаратыўных форм і сьветлых лёгкіх фарбаў. Антуан Вато (16841721),Франсуа Бушэ (17031770), Жан Анарэ Фраганар (17321806), Ўільям Хогарт (16971794).

Клясыцызм[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Рамантызм і 19-е стагодзьдзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Новы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Важнейшымі напрамкамі стыляў сучаснага жывапісу ў першай палове 20 стагодзьдзя зьяўляюцца кубізм, дадаізм і сюррэалізм. Рысы нацыянальных асаблівасьцей маюць напрамкі экспрэсіянізм (Нямеччына), футурызм (Італія), куба-футурызм і супрэматызм (Расея), а таксама фартыцызм (Англія).

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Царкоўна-славянізм, запазычаны праз расейскую мову ў пачатку XX ст. — крыніца: Жывапіс //Этымалагічны слоўнік беларускай мовы / Нацыянальная акадэмія навук Беларусі, Інстытут мовазнаўства імя Я. Коласа. Т. 3. С. 255
  2. ^ Малярства // Беларуска-расійскі слоўнік / Укладальнікі: М. Байкоў, С. Некрашэвіч. — Менск: Дзяржаўнае выдавецтва Беларусі, 1925. Факсімільнае выданьне: Менск: Народная асвета, 1993. ISBN 5-341-00918-5

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Жывапіссховішча мультымэдыйных матэрыялаў