Гішпанія

Гішпанія Reino de España
(Сьцяг) (Герб)
Нацыянальны дэвіз: Plus Ultra
Дзяржаўны гімн «Marcha Real»
Афіцыйная мова	Гішпанская
Сталіца	Мадрыд
Найбуйнейшы горад	Мадрыд
Форма кіраваньня Кароль Прэзідэнт ураду	Парлямэнцкая манархія Хуан-Карлас I Хасэ-Луіс Радрыґес-Сапатэра
Плошча  • агульная  • адсотак вады	50-е месца ў сьвеце 504 782 км² 1,04%
Насельніцтва  • агульнае (2004)  • шчыльнасьць	29-е месца ў сьвеце 45 116 894 89,4/км²
СУП  • агульны (2005)  • на душу насельніцтва	14-е месца ў сьвеце $1,026 340 млрд $24 803
Валюта	Эўра (€)
Часавы пас  • улетку	CET (UTC+1) СEST (UTC+2)
Незалежнасьць	843
Аўтамабільны знак	E
Дамэн верхняга ўзроўню	.es
Тэлефонны код	+34

Гішпа́нскае Карале́ўства альбо Гішпа́нія (Іспа́нскае Карале́ўства альбо Іспа́нія; па-гішпанску: Reyno de España альбо España) — краіна, на заходнім поўдні Эўропы, мяжуе на поўначы з Францыяй і Андорай, на захадзе — з Партугаліяй. Гішпаніі таксама належаць Балеарскія выспы ў Міжземным моры, Канарскія выспы ў Атлянтычным акіяне, аўтаномныя гарады-анклявы на поначы Афрыкі Сэўта й Мэлілья.

Дзяржаўны лад

Канстытуцыя Гішпаніі прынята 29 сьнежня 1978 г. Яна вызначала форму кіраваньня як парлямэнцкую манархію і аб'яўляла Гішпанію «сацыяльнай, прававой і дэмакратычнай дзяржавай, вышэйшымі каштоўнасьцямі якой зьяўляюцца воля, справядлівасьць, роўнасьць і палітычны плюралізм». Кароль лічыцца «главой Гішпанскай дзяржавы, знакам яго адзінства і сталасьці», ён таксама зьяўляецца галоўнакамандуючым усімі ўзброенымі сіламі. Кароль ажыцьцяўляе толькі «функцыі, якія яму прадстаўленыя Канстытуцыяй і законам». Яго палітычная ініцыятыва складаецца ў вылучэньні кандыдатуры Старшыні ўрада. Фактычна кароль санкцыянуе рашэньні, якія прымаюцца іншымі органамі, у прыватнасьці ўрадам і картэсамі. Канстытуцыя надзяляе заканадаўчай уладай двухпалатны парлямэнт, Генэральныя картэсы. Вялікая частка паўнамоцтваў прыналежыць ніжняй палаце, Кангрэсу дэпутатаў (350 членаў). Прынятыя ім законапраекты павінны ўяўляцца на разгляд верхняй палаты — Сэната (256 членаў), але Кангрэс большасьцю галасоў можа пераадолець вета Сената. Дэпутаты парлямэнта і сэнатары абіраюцца тэрмінам на 4 гады — па мажарытарнай сыстэме, а Кангрэс — па прапарцыйнай сыстэме. Выбарчым правам валодаюць усе грамадзяне краіны, якія дасягнулі 18 гадоў. Картэсы вырашаюць пытаньні заканадаўства. бюджэту. успадкоўваньні пасаду, рэгенцтва і апякунствы, кантролю. Кантроль картэсаў над урадам уключае вотум даверу (аднак дэпутаты павінны загадзя азначыць кандыдатуру наступнага прэм'ер-міністра), рэзалюцыі вымовы (падобныя на вотум недаверу), камісіі па рассьледаваньні, права на любую інфармацыю. Выканаўчая ўлада прыналежыць ураду на чале з прэм'ер-міністрам, яму падпарадкаваны ўвесь дзяржаўны апарат, уключаючы органы бясьпекі. Урад вызначае асноўныя кірункі ўнутранай і зьнешняй палітыкі краіны, валодае правам заканадаўчай ініцыятывы, аб'яўляе пра ўводзіны надзвычайнага становішча. Прэм'ер-міністр высоўваецца главой дзяржавы — каралём і сьцвярджаецца большасьцю дэпутатаў парлямэнта. Звычайна прэм'ер-міністр зьяўляецца лідарам партыі, якая выклікае прыхільнасьць большасьцю месцаў у Кангрэсе дэпутатаў. Каб сфармаваць урад, гэта партыя можа ўступаць у кааліцыю зь іншымі партыямі.

Гісторыя

Асноўны артыкул: Гісторыя Гішпаніі

Старажытная гісторыя

Далмен дэ Менга, Паўднёвая Гішпанія

У адной зь пячор у скале Гібральтару ў 1848 годзе быў знойдзены чэрап, які — як высьветлілася пазьней — належыў неандэртальцу і ўзрост якога налічвае 60 000 гадоў. У 1926 годзе там сама знайшлі яшчэ адзін чэрап — маленькай неандэртальскай дзяўчынкі, якой у час сьмерці было ўсяго чатыры гады. Прыклады пячорнага жывапісу чалавека разумнага (homo sapiens) знаходзяцца ў Альтамірскай пячоры непадалёку ад Сантыльяна дэль Мар у Кантабрыі, дзе можна пабачыць больш за 150 насьценных малюнкаў, якія ўзьніклі у пэрыяд з 16 000 па 14 000 гады да н. э. Іншыя сьведчаньні пячорнага жывапісу, узрост якіх налічвае каля 20 000 гадоў былі знойдзеныя ў пячоры Ла Пілета (La Pileta) непадалёку ад Ронда (Ronda) і ў адной з пячор каля мястэчка Нерха (Nerja) у правінцыі Малага ў Андалузіі. У пячорах Экаін (Ekain) і Альтксерры (Altxerri), якія знаходзяцца каля Сан Себасцьяна (San Sebastián) у паўднёва-заходняй частцы Іберыйскае паўвыспы, археёлягі знайшлі шматлікія гравюры і наскальныя малюнкі, на сёньняшні час больш за 300 артэфактаў, у першую чаргу каменныя і касьцяныя прылады, узрост найстарэйшых зь якіх дасягае 16 500 і 15 500 гадоў і якія адносяцца да раньняй магдаленскай эпохі. Наймаладзейшыя творы наскальнага жывапісу з пячоры Куэба Ла Пілета (Cueva La Pileta) былі створаны ў 6 стагодзьдзі да нашай эры. З той жа эпохі паходзяць жывапіс пячоры Куэба дэ лас Летрэрас (Cueva de los Letreros) непадалёку ад Белез Бланка (Vélez Blanco) (Алмерыя, Андалузія), а таксама залатыя вырабы і тканіна з магільных склепаў пячоры Куэба дэ лас Мурчыелагас (Cueva de los Murciélagos) (Гранада, Андалузія).

Палітыка

Палітычныя партыі:

• Басцкая Нацыяналістычная Партыя (БНП)
• Ґалісійскі Нацыяналістычны Блёк (ҐНБ)
• Гішпанская Сацыялістычная Працоўная Партыя (ГСПП)
• Камуністычная Партыя Басцкіх Земляў (КПБЗ)
• Канарская Кааліцыя (КК)
• Нацыянальная Партыя (НП)

Палітыкі:

• Хасэ-Луіс Радрыґес-Сапатэра
• Хасэ Бланка
• Мар'яна Рахой
• Хаўер Саляна
• Гаспар Льлямансарэс

Адміністрацыйны падзел

Гішпанія падзяляецца на сямнаццаць Аўтаномных Супольнасьцяў і два Аўтаномныя Гарады, якія у сваю чаргу складаюцца з адной ці больш правінцый.

Аўтаномныя Супольнасьці:

• Астурыйскае Княства. Сталіца — Аўеда. (Правінцыя: Астурыя)
• Аўтаномная Супольнасьць Андалусія. Сталіца — Сэвільля. (Правінцыі: Альмэрыя, Гранада, Гуэльва, Кадыс, Кордава, Малага, Сэвільля, Хаэн)
• Аўтаномная Супольнасьць Арагон. Сталіца — Сарагоса. (Правінцыі: Гуэска, Сарагоса, Тэруэль)
• Аўтаномная Супольнасьць Балеарскія выспы. Сталіца — Пальма. (Правінцыя: Балеарскія выспы)
• Аўтаномная Супольнасьць Галісія. Сталіца — Сант'яга-дэ-Кампастэла. (Правінцыі: Каруньня, Луга, Пантэвэдра, Урэнсэ)
• Аўтаномная Супольнасьць Канары. Сталіцы — Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ, Лас-Пальмас. (Правінцыі: Санта-Крус-дэ-Тэнэрыфэ, Пальмас)
• Аўтаномная Супольнасьць Кантабрыя. Сталіца — Сантандэр. (Правінцыя: Кантабрыя)
• Аўтаномная Супольнасьць Кастылія-ла-Манча. Сталіца — Таледа. (Правінцыі: Альбасэтэ, Гуадалахара, Куэнка, Сьюдад-Рэаль, Таледа)
• Аўтаномная Супольнасьць Каталёнія. Сталіца — Барсэлёна. (Правінцыі: Барсэлёна, Жырона, Лейда, Тарагона)
• Аўтаномная Супольнасьць Краіны Баскаў. Сталіца — Гастэйс (альбо Віторыя) (Правінцыі: Араба, Бізкая, Гіпускоа)
• Аўтаномная Супольнасьць Рыёха. Сталіца — Лагроньнё. (Правінцыя: Рыёха)
• Аўтаномная Супольнасьць Рэгіёна Мурсіі. Сталіца — Мурсія. (Правінцыя: Мурсія)
• Аўтаномная Супольнасьць Экстрэмадура. Сталіца — Мэрыда. (Правінцыі: Бадахос, Касэрэс)
• Валенсійская Супольнасьць. Сталіца — Валенсія. (Правінцыі: Алакант, Валенсія, Кастэльлё)
• Прывілейная Супольнасьць Навара. Сталіца — Іруньня (альбо Памплёна). (Правінцыя: Навара)
• Супольнасьць Кастылія-й-Ляон. Сталіца — Вальлядалід. (Правінцыі: Авіла, Бургас, Вальлядалід, Ляон, Паленсія, Саламанка, Самора, Сорыя, Сэговія)
• Супольнасьць Мадрыд. Сталіца — Мадрыд. (Правінцыя: Мадрыд)

Аўтаномныя Гарады:

• горад Мэлілья
• горад Сэўта

Геаграфія

65% плошчы Гішпаніі знаходзіцца на вышыні болей 500 мэтраў над узроўнем мора. Цэнтральную частку займаюць пласкагор’і (галоўнае — Мэсэта) і невысокія горы (Цэнтральная Кардыльера, Сьера-Арэна і інш.). На поўначы і паўночным усходзе знаходзіцца ланцуг Пірэнэйскіх гор (самая высокая кропка — гара Анэта, 3404 м), Кантабрыйскія, Ібэрыйкія і Каталёнскія горы. На поўдні горы Кардыльера Бэціка і С’ера-Нэвада (самая высокая кропка — гара Муласэн, 3482 м). Самай высокай кропкай Гішпаніі зьяўляецца дзейнічаючы Вулькан Тэйдэ (3718 м), на высьпе Тэнэрыфэ (Канарскія выспы). Самай значнай нізінай краіны зьяўляецца Андалуская нізіна на паўднёвым захадзе краіны.

Клімат у асноўным субтрапічны міжземнаморскі, сьпякотны і сухі (каля Атлянтычнага ўзьбярэжжа — умерана кантынэнтальны). Сярэднія тэмпэратуры студзеня вагаюцца ад +4°С — + 5°С на пласкагор’і Мэсэта да +12°С на поўдні краіны, у чэрвені ад + 23°С да 29°С. Ападкаў выпадае 300—500 мм у год (у асноўным зімой), у гарах і на заходнім узьбярэжжы — да 1000 мм. Самымі буйнымі рэкамі зьяўляюцца Таха, Дуэра, Гвадалквівір і Гвадыяна.

Лясы займаюць каля 40% тэрыторыі Гішпаніі. У высакагор’ях і ў далінах рэк знаходзяцца лугі, на сухіх пласкагор’ях Мэсэта — сухі стэп. Каля Гібральтару сустракаюцца макакі — адзіны ў Эўропе род малпаў.

Прырода

Будова паверхні

У Гішпаніі адлегласьць з поўначы на поўдзень не перавышае 870 км, з усходу на захад — 1000 км, а працягласьць берагавой лініі — 2100 км (у тым ліку каля 1130 км прыходзіцца на Міжземнае мора і 970 км — на Атлянтычны акіян і Біскайскі заліў). Ад мяжы з Францыяй на захад Кантабрийскія горы цягнуцца ўздоўж берага мора; тут маецца некалькі досыць вялікіх бухт, у якіх знаходзяцца парты. Адгор'і падыходзяць да мора, утвараючы парэзанае глыбокімі залівамі ўзьбярэжжа з стромымі скаламі і шматлікімі выспамі. На паўднёвым захадзе, ад мяжы з Партугаліяй да Гібралтарскага праліва, узьбярэжжа нізіннае і месцамі багністае. На ўсход ад Гібралтара да Міжземнага мора блізка падыходзяць перадгор'і, прыбярэжныя раўніны адсутнічаюць. Яшчэ далей, на паўначны ўсход фрагмэнтарна разьвітыя прыбярэжныя раўніны, падзеленыя адгор'ямі гор.

Гішпанія ўяўляе сабой масіўнае паднятае пласкагор'е Мэсэта, складзенае пераважна старажытнымі крышталічнымі пародамі ў спалучэньні з альпійскімі гарамі, якія сфармаваліся ў палеагене і нэагене. Сярод пародаў, што складаюць Мэсэту, вылучаюцца дакембрыйскія крышталічныя сланцы і гнэйсы са шматлікімі гранітнымі інтрузіямі. Мэсэта займае каля 2/3 тэрыторыі Гішпаніі і абрамленая высокімі гарамі. Акрамя таго, у яе цэнтральных раёнах узвышаюцца буйныя горставыя хрыбты Цэнтральнай Кардыльеры. Гэтыя горы падзяляюць плято Старая і Новая Кастылія, дрэніраваныя адпаведна рэкамі Дуэра і Таха. Плято складзеныя тоўшчамі асадкавых пародаў і алювіяльнымі адкладамі і адрозьніваюцца выключна плоскім і манатонным рэльефам. Толькі месцамі сустракаюцца сталовыя астанцы даўгаватай формы — фрагмэнты старажытных рачных тэрасаў.

Да поўдня ад Новай Кастыліі ўзвышаюцца Таледзкія горы. Паўднёвей знаходзяцца плято Эстрэмадуры і Ля-Манчы, якія уваходзяць у склад Мэсэты. Самы паўднёвы бок Мэсэты С'ера-Марэна прыпадняты. С'ера-Марэна стромка абрываецца да шырокай Андалускай нізіны, дрэніраванай р. Гвадалквівір, якая ўпадае ў Кадыскі заліў.

На паўднёвым усходзе Гішпаніі распасьціраюцца складчатыя горы Кардыльера-Пэнібэтыка з найвышэйшай вяршыняй краіны — гарой Муласэн (3482 м), увянчанай сьнежнікамі і ледавікамі, якія займаюць самае паўднёвае становішча ў Заходняй Эўропе.

Ібэрыйскія горы аддзяляюць Мэсэту ад Арагонскага плято, дрэніраванага р. Эбра, і маюць у пляне дугападобную форму. Месцамі яны перавышаюць 2100 м. Месцамі рэчышча Эбра знаходзіцца на дне глыбокіх, амаль непраходных каньёнаў.

Невысокія Каталёнскія горы цягнуцца на працягу 400 км амаль раўналежна берагу Міжземнага мора і фактычна адасабляюць ад яго Арагонскае плято. Участкі прыбярэжных раўнінаў ля мяжы з Францыяй, адрозьніваюцца высокай урадлівасьцю.

З поўначы Арагонскае плято аблямоўваюць Пірэнэі. Яны цягнуцца амаль на 400 км ад Міжземнага мора да Біскайскага заліва і ўтвараюць магутны непераадольны бар'ер паміж Пірэнэйскй п-вай і астатняй часткай Эўропы. Гэтыя складкаватыя горы, якія сфармаваліся ў трацічны пэрыяд, месцамі перавышаюць 3000 м; найвышэйшая вяршыня — пік Анета (3404 м). Заходнім працягам Пірэнэяў зьяўляюцца Кантабрыйскія горы, таксама субшыротнага прасьціраньня. Гэтыя горы пабітыя разломамі і моцна разьдзеленыя пад уплывам рачной эрозіі.

Клімат

Гішпанія зьяўляецца адной з самых цёплых дзяржаваў у Заходняй Эўропе. Сярэдняя колькасьць сонечных дзён складае 260—280. Сярэдняя гадавая тэмпэратура на ўзьбярэжжы Міжземнага мора складае 20 градусаў вышэй за нуль. Зімой тэмпэратура апускаецца ніжэй за нуль звычайна толькі ў цэнтральных і паўночных раёнах краіны. Улетку тэмпэратура падымаецца да 40 градусаў і вышэй (ад цэнтральнай частцы да паўднёвага ўзьбярэжжа). На паўночным узьбярэжжы тэмпэратура не такая высокая — каля 25 градусаў вышэй за нуль. Для Гішпаніі характэрныя вельмі глыбокія ўнутраныя кліматычныя адрозьненьні, і яна толькі ўмоўна можа быць цалкам аднесена да міжземнаморскай кліматычнай вобласьці. Гэтыя адрозьненьні праяўляюцца як у тэмпэратуры, так і ў гадавых сумах і рэжыме ападкаў. На крайнім паўночным захадзе клімат мяккі і вільготны са слабымі ваганьнямі тэмпэратуры на працягу года і вялікай колькасьцю ападкаў. Пастаянныя вятры з боку Атлянтыкі прыносяць шмат вільгаці, галоўным чынам зімой, калі пануе туман і воблачнае надвор'е з дажджамі, амаль без маразоў і сьнегу. Сярэдняя тэмпэратура самога халоднага месяца такая ж, як і на паўночным захадзе Францыі. Лета сьпякотнае і вільготнае, сярэдняя тэмпэратура рэдка вышэй 17 градусаў вышэй за нуль. Гадавая колькасьць ападкаў перавышае 1000 мм, а месцамі дасягае 2000 мм. Цалкам іншыя ўмовы ва ўнутраных частках краіны — на плято Старой і Новай Кастыліі і Арагонской раўніне. У гэтых раёнах адбіваецца ўплыў пляскагорна-катлавіннага рэльефу, значнай вышыні і мясцовага кантынэнтальнага паветра. Для іх характэрна адносна малая колькасьць ападкаў (не больш за 500 мм у год) і рэзкія ваганьні тэмпэратуры па сэзонах. У Старой Кастыліі і на Арагонской раўніне бываюць даволі халодныя зімы з маразамі і моцнымі, рэзкімі вятрамі; лета сьпякотнае і даволі сухое, хоць максімум ападкаў прыходзіцца на гэты сэзон года. У Новай Кастыліі клімат крыху мякчэй, з больш цёплай зімой, але таксама з малой колькасьцю ападкаў. Земляробства ва ўсіх гэтых раёнах мае патрэбу ў штучным арашэньні.

Карысныя выкапні

Нетры Гішпаніі маюць шмат карысных выкапняў. Асабліва значныя запасы мэталічных рудаў. Па паўночна-заходняй ускраіне Мэсэты, у межах Галійскага масіва, у каледонскіх і пратэразойскіх гранітных інтрузіях маюцца алавяныя, вальфрамавыя і ўранавыя руды. Па паўднёвай ускраіне Мэсэты працягнулася паласа сьвінцова-цынкава-срэбраных радовішчаў. Там жа знаходзіцца буйное радовішча ртуці, якое мае сусьветнае значэньне — Альмадэн. Жалезныя руды маюцца на поўначы і поўдні Гішпаніі. Яны прымеркаваны да структураў мэзазойскага і альпійскага магматычных цыкляў. Гэта вядомыя радовішчы раёна Більбао на паўночным схіле Біскайскіх гор і ў Альмэрыі на паўднёвым схіле Бецкіх Кардыльераў. На поўначы ў адкладах карбона знаходзіцца найбуйнейшы ў краіне каменнавугальны басэйн. Акрамя таго, невялікія радовішчы каменнага вугалю ёсьць на паўднёвым схіле гор і ў некаторых іншых раёнах. У кайназойскіх адкладах міжгорных і унутрыгорных дэпрэсій залягаюць тоўшчы соляў і бурага вугалю. Значныя запасы калійных соляў разьмяшчаюцца ў межах раўніны Эбра. Варта, аднак, адзначыць, што большасьць радовішчаў карысных выкапняў на тэрыторыі краіны маюць вельмі сьціплыя памеры і даволі моцна вычарпаныя, як і многія радовішчы іншых эўрапейскіх рэгіёнаў, што робіць Гішпанію залежнай ад імпарту карысных выкапняў, у асноўным, з Паўночнай Афрыкі.

Эканоміка

Да 1960-х гадоў Гішпанія была адной з самых бедных краінаў Эўропы. Але разьвіцьцё турызму выклікала вялікі рост інвэстыцыяў і замежнага капіталу, які значна ўзрос пасьля ўваходу Гішпаніі ў склад Эўрапейскага Зьвязу.

Апошнія пяцьдзесят гадоў Гішпанія была адной з самых хуткаразьвіваючыхся краінаў Эўропы. У 2001 годзе СУП склаў 662 млрд. эўра, ці 16,5 тыс. эўра на аднаго чалавека. У 1990-х – 2000-х гадах была праведзена барацьба з інфляцыяй (зьнізілася з 9% ў 1990 да 2,5% зараз) і з беспрацоў’ем (зьнізілася з 21,6% у 1978 годзе да 7,8% зараз).

Гішпанія зьяўляецца буйным цэнтрам міжнароднага гандлю, шматлікія буйныя банкі маюць свае штаб-кватэры ў Мадрыдзе, Більбаа, Барсэлёне і Валенсіі. У эканоміцы краіны значную ролю грае замежны капітал (у асноўным амэрыканскі, брытанскі і францускі), які адказны за хуткі эканамічны рост Гішпаніі.

Гішпанія адносіцца да высокаразьвітых краінаў, разам з такімі краінамі як Вялікабрытанія, Францыя і Італія яна адносіцца да асноўных эканамічна разьвітых краінаў Эўрапейскага Зьвязу. Эканоміка Гішпаліі лічыцца восьмай ў сьвеце, а нацыянальны прыбытак большы чым у ўваходзячай у вялікую васьмёрку Канады.

Дэмаграфія

У Гішпаніі жывуць такія нацыянальныя меншасьці, як галісійцы, баскі, каталёнцы.

Культура

Асноўны артыкул: Гішпанская культура

Зьнешняя палітыка Гішпаніі

Напачатку 2004 году ў сувязі з прыходам да ўлады новага сацыялістычнага ўраду Хасэ Л. Р. Сапатэра адбыўся істотны паварот у зьнешняй палітыцы Гішпаніі ад падтрымкі курсу ЗША да салідрнасьці зь лідэрамі Эўразьвяза, у прыватнасьці, у іракскім пытаньні: пасьля перамогі на выбарах 14 сакавіка 2004 году новае сацыялістычна кіраўніцтва вывела гішпанскае войска з Іраку. Гішпанія — буйнейшая з краінаў Эўрапейскага Зьвязу, не прызнаўшых незаолежнасьць Косава з-за падобных уласных праблемаў з баскамі.

Адным з важнейшых кірункаў зьнешняй палітыкі Гішпаніі зьяўляецца Лацінская Амэрыка. У пачатку дваццаць першага стагодзьдзя Гішпанія аказвае дапамогу краінам гэтага рэгіёну ў станаўленьні грамадзянскай супольнасьці, дэмакратычных устояў, адкрытага і свабоднага гандлю, у рашэньні сацыяльна-эканамічных праблемаў. Для дасягненьня гэтых мэтаў было створана Ібэраамэрыканскаая супольнасьць нацыяў. Штогод праводзяцца саміты, на якіх вырашаюцца важнейшыя пытаньні.

Ня менш важным кірункам зьнешняй палітыкі Гішпаніі зьяўляецца Міжземнамор'е. Рашэньне праблемаў у гэтым рэгіёне і захаваньне сяброўскіх стасункаў і кантактаў зь міжземнаморскімі краінамі іграюць важную ролю для Гішпаніі, таму гэта пытаньне яе ўласнай бясьпекі, акрамя таго, гэтыя краіны суседнічаюць зь ёй, а таксама зьяўляюцца важным гандлёвымі партнэрамі. Важным праектам у вобласьці гішпана-міжземнаморскага дыялёгі зьяўляецца «Барсэлёнскі працэс» — праграма, накіраваная на замацаваньне ў краінах міжземнаморскага рэгіёну інстытутаў дзяржавы, разьвіцьця эканомікі, прагрэса ў сацыяльнай вобласьці, рашэньня вострых пытаньняў і праблемаў рэгіёну.

Расея

Дыпляматычныя стасункі з СССР былі ўсталяваныя 28 ліпеня 1933 году. У сакавіку 1939 году, пасьля прыхода да ўлады ў Гішпаніі генэрала Франка яны былі прыпыненыя. Дыпляматычныя стасункі былі адноўленыя толькі ў 1977 годзе. 27 сьнежня 1991 году Расея была прызнаная Гішпаніяй у якасьці пераемніка СССР.

Падчас грамадзянскай вайны ў Гішпаніі быў ажыцьцяўлены вываз гішпанскіх дзяцей у СССР. Асіратнелыя дзеці гішпанскіх барцоў-антынацыстаў гадаваліся, у прыватнасьці, у Інтэрдоме ў Іванаве. З Расеяй у гішпаніі фактычна войнаў не было. Калі расейскі імпэратар Павал, у сувязі з рознагалосьсямі дзьвюх краінаў наконт Францыі і Мальты, аб'явіў вайну Гішпаніі, гішпанскі ўрад адмовіўся прызнаць ваеннае становішча, заявіўшы расейскім уладам, што з-за агромністай адлегласьці дзьвюх арміяў усё роўна не сустрэнуцца на сушы, а флёты — у моры, і таму вайна не магчымая.

Вонкавыя спасылкі

 Гішпанія — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў