Дубровіца

Дубровіца
Дубровиця
Касьцёл Сьв. Яна Хрысьціцеля, Н. Орда
Герб Дубровіцы Сьцяг Дубровіцы
Першыя згадкі:	1005
Вобласьць:	Ровенская
Раён:	Дубровіцкі
Плошча:	58,7 км²
Насельніцтва:	9430 (2011)
Тэлефонны код:	+380-3658
Паштовы індэкс:	34100—34108
Геаграфічныя каардынаты:	51°34′33″ пн. ш. 26°33′34″ у. д.
Дубровіца на мапе Ўкраіны Дубровіца
Галерэя здымкаў у Wikimedia Commons

Дубровіца (укр. Дубровиця) — места ўва Ўкраіне, на рацэ Гарынь. Адміністрацыйны цэнтар Дубровіцкага раёну Ровенскай вобласьці. Насельніцтва 9430 чал. (2011). Знаходзіцца за 126 км на поўнач ад Роўна, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Дамбровіца (лінія Сарны — Лунінец).

Дубровіца — колішняя сталіца графства на гістарычнай Піншчыне (частка Берасьцейшчыны), на захадзе Палесься.

Назва

Тапонім «Дубровіца», відаць, утварыўся ад асновы «дуброва» (дубовы лес). Таксама сустракаецца варыянт Дубравіца

Гісторыя

Сядзіба Плятэраў у Варобіне, Н. Орда

Першы пісьмовы ўспамін пра Дубровіцу як горад Тураўскага княства датуецца 1005. У 2-й пал. XII ст. паселішча зрабілася сталіцай удзельнага княства.

У 1340-я Дубровіца далучылася да Вялікага Княства Літоўскага. У XV ст. мясьціна перайшла ў валоданьне Дубровіцкіх-Гальшанскіх. У XVI ст. Дубровіца ўвайшла ў склад Троцкага ваяводзтва, тут збудавалі касьцёл. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) паселішча ўвайшло ў склад Пінскага павету Берасьцейскага ваяводзтва. У гэты ж час яно зрабілася сталіцай графства.

У 1571 у якасьці пасагу Дубровіцу атрымаў А. Курбскі. У 1695 Ян Дольскі фундаваў у месьце калегіюм піяраў. З XVIII ст. мясьціна знаходзілася ў валоданьні Плятэраў.

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Дубровіца апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, дзе ў 1795 яе разам з усёй воласьцю (колішнім графствам) адарвалі ад астатняй Берасьцейшчыны і перавялі ў склад Валынскай губэрні. Па здушэньні вызвольнага паўстаньня ў 1831 расейскія ўлады скасавалі тутэйшы калегіюм піяраў.

У 1918—1919 у Дубровіцы адбылося зладжанае эсэрамі і бальшавікамі Палескае паўстаньне, у выніку якога быў разрабаваны палац графаў Плятэраў. Згодна з Рыскай мірнай дамовай (1921) места ўвайшло ў склад міжваеннай Польскай Рэспублікі.

У 1939 улады СССР перадалі Дубровіцу ў склад УССР, дзе з 1940 яна зрабілася цэнтрам раёну. У Другую сусьветную вайну з 1 ліпеня 1941 да 10 студзеня 1944 места знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 30 ліпеня 1997 меская рада зацьвердзіла сучасныя герб і сьцяг Дубровіцы.

• Места на старых здымках
• 

  Вуліца і касьцёл

• 

  Касьцёл

• 

  Касьцёл, інтэр'ер

• 

  Касьцёл, інтэр'ер

• 

  Царква

• 

  Вуліца

• 

  Сядзіба Плятэраў

• 

  Сядзіба

Насельніцтва

• XIX стагодзьдзе: 1860 — 3743 чал., зь іх 1709 хрысьціянаў і 2034 юдэяў
• XX стагодзьдзе: 1990 — 10,7 тыс. чал.
• XXI стагодзьдзе: 2001 — 9644 чал.; 1 студзеня 2011 — 9430 чал.

Эканоміка

Прадпрыемствы харчовай прамысловасьці, завод перапрацоўкі лёну.

Турыстычная інфармацыя

Выдатныя мясьціны

• Касьцёл Сьвятога Яна Хрысьцiцеля (1695—1701)
• Сядзіба Плятэраў (XVIII ст.)
• Царква Раства Багародзіцы (1862)

Касьцёл Сьв. Яна Хрысьціцеля

Вядомыя асобы

• Мікола Аляксеевец (нар. 1941) — украінскі гісторык і пэдагог
• Анастасія Заслаўская-Гальшанская (?—1561) — рэлігійная і культурная дзяячка часоў Вялікага Княства Літоўскага
• Мікола Ляховіч (нар. 1976 — украінскі грамадзкі дзяяч, палітычны вязень
• Фёдар Пірышка (1898—1991) — беларускі партыйны дзяяч, мэмуарыст
• Жорж Шарпак (нар. 1924) — францускі фізык, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі (1992)

Літаратура

• Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 684 с.: іл. ISBN 985-11-0314-4.
• Dąbrowica // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom I: Aa — Dereneczna. — Warszawa, 1880. S. 931.

Вонкавыя спасылкі

 Дубровіца — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

• Неафіцыйны сайт места