Дарагічын

Дарагічын
Drohiczyn
Краявід места
Герб Дарагічына
Першыя згадкі:	XI ст.
Магдэбурскае права:	4 кастрычніка 1498
Ваяводзтва:	Падляскае
Павет:	Сямяціцкі
Плошча:	15,69 км²
Насельніцтва (2008) • колькасьць: • шчыльнасьць:	2075 132,2
Тэлефонны код:	48-85
Паштовы індэкс:	17-312
Геаграфічныя каардынаты:	52°24′ пн. ш. 22°39′ у. д.
Дарагічын на мапе Польшчы Дарагічын
Галерэя здымкаў у Wikimedia Commons
Афіцыйны сайт

Дарагі́чын, Драгічын-над-Бугам (па-польску: Drohiczyn) — места ў Сямяціцкім павеце Падляскага ваяводзтва Польшчы, на рацэ Заходні Буг. Сядзіба меска-сельскай гміны Драгічын. Насельніцтва 2075 чал. (2008). Знаходзіцца на поўдзень ад Беластоку, на аўтамагістралі Стрэльна — Сямяцічы.

Старажытны Дарагічын — адзін з племянных цэнтраў дрыгавічоў, за часамі Вялікага Княства Літоўскага быў сталіцай Падляскага ваяводзтва. Дагэтуль існуе таксама вэрсія (якую высунуў яшчэ Ян Длугаш ў сяр. XV ст.) паводле якой места было сталіцай яцьвягаў і зь яцьвяскае (балцкае) мовы выводзіцца таксама і сама назва места. Побач зь местам праходзіць паўднёва-заходняя мяжа этнічнай тэрыторыі беларусаў. Сёньня ў Дарагічынскай Вышэйшай духоўнай сэмінарыі атрымліваюць духоўную фармацыю і тэалягічную адукацыю некаторыя сэмінарысты Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы, а да апошняга часу таксама і беларускія рыма-каталікі.

Гісторыя

• XI ст.: першыя згадкі, уваходзіў у склад Турава-Пінскага княства.
• XII—XIII стст.: пад уладай Галіцка-Валынскага княства, цэнтар Дарагічынскай зямлі.
• 1230-я: места захапіў мазавецкі князь Конрад і перадаў яго дабжынскім рыцарам.
• 1238: галіцка-валынскі князь Даніла Раманавіч разьбіў рыцараў і вярнуў Дарагічын пад сваю ўладу.
• 1254: у месьце адбылася каранацыя Данілы Раманавіча.
• 1273: войскі Трайдзеня занялі Дарагічын, затым места спустошылі мангола-татары.
• 1325: згодна з дамовай паміж вялікім князем Гедымінам і каралём польскім Уладыславам I Лакатком, Падляшша разам з Дарагічынам прызнавалася за Вялікім Княствам Літоўскім.
• 1390: мазавецкі князь Януш захапіў Дарагічын, а ў 1391 вялікі князь Ягайла падараваў яму места.
• 1405: вярнуўся ў Вялікае Княства Літоўскае.
• 4 кастрычніка 1498: атрымаў Магдэбурскае права.
• 29 жніўня 1513: цэнтар Падляскага ваяводзтва.
• XVI ст.: у Дарагічыне існавалі Праабражэнскі і Траецкі манастыры, цэрквы Багародзіцы, Варвары і Ільлі. Апроч таго, места атрымала ўласны герб «у чырвоным полі залатая галава зубра з чырвонымі вачыма».
• 1569: паводле ўмоваў Люблінскай уніі перайшоў да Каралеўства Польскага, валоданьне Кішкаў.
• 1657: за часамі Паўночнай вайны (1655—1660) зруйнаваны разам з замкам швэдзка-трансыльванскім войскам.
• 1660: разбураны маскоўскімі захопнікамі.
• XVII—XVIII стст.: у месьце існавала праваслаўнае Мікалаеўска-Праабражэнскае брацтва.
• 1646: у Дарагічыне знаходзілася езуіцкая рэзыдэнцыя, якую у 1747 ператварылі на калегіюм.
• 1661: у месьце працавала езуіцкая школа (меліся музычная бурса, бібліятэка, аптэка, дзейнічаў тэатар).
• 1696—1709: езуіты збудавалі касьцёл Найсьв. Тройцы.
• сяр. XVIII ст.: у Дарагічыне збудавалі кляштары бэнэдыктынак і францішканаў.
• 1795: у выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай падзелены напалам паміж Прусіяй (правабярэжжа) і Аўстрыяй (левабярэжжа).
• 1807: правабярэжная частка Дарагічына адыйшла да Расейскай імпэрыі.
• 1808: цэнтар павету.
• 1842: заштатнае места.
• 1919: у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
• 1939: у складзе БССР, у Берасьцейскай вобласьці.
• 1941—1944: знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
• 16 жніўня 1945: улады СССР перадалі Дарагічын Польшчы.
• 10 чэрвеня 1999: места наведаў Ян Павал II.

Насельніцтва

• 1800 — 984 чал.
• 1891 — 2041 (1083 мужчынаў і 958 жанчын), зь іх праваслаўных 862, каталікоў 658, юдаістаў 517.
• 2008 — 2075 чал.

Турыстычная інфармацыя

Выдатныя мясьціны

• Былая ўніяцкая бажніца Сьв. Тройцы (1798), цяпер праваслаўная царква Сьв. Міколы.
• Гарадзішча на Замкавай Гары.
• Катэдральны касьцёл Найсьв. Тройцы (1696—1709), кляштар (1729—1744) і калегіюм (1746—1751) езуітаў.
• Касьцёл Унебаўзяцьця Найсьв. Панны Марыі (1682—1715) і кляштар францішканаў (1737—1751)
• Касьцёл Усіх Сьвятых (1733—1738) і кляштар бэнэдыктынак.
• Каплічка з фігуркай Сьв. Яна Непамука (XVIII ст.).

Страчаная спадчына

• Каралеўскі замак
• Кляштар базылянаў
• Рачны порт у заходняй частцы Рускай Стараны

Галерэя

• 

  Замчышча

• 

  Царква Сьв. Міколы

• 

  Катэдральны касьцёл Найсьв. Тройцы

• 

  Інтэр’ер катэдры

• 

  Касьцёл Унебаўзяцьця Найсьв. Панны Марыі

• 

  Касьцёл Усіх Сьвятых

• 

  Езуіцкі кляштар (цяпер Драгічынская дыяцэзія)

• 

  Мескі краявід

Літаратура

• Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 684 с.: іл. ISBN 985-11-0314-4.
• Драгічын-Набускі // Цітоў А. Геральдыка беларускіх местаў (XVI — пачатак XX ст.). — Мн.: Полымя, 1998.— 287 с. ISBN 985-07-0131-5.
• Drohiczyn Lacki // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom II: Derenek — Gżack. — Warszawa, 1881. S. 149—150
• Maria KARPLUK. O NAZWIE DROHICZYN // JĘZYK POLSKI. Organ Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego. LVI, 1976, marzec-kwiecień, N 2. S. 111—117

Вонкавыя спасылкі

 Дарагічын — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў