Сьвятая Люсія

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.

Перайсьці да: навігацыя, пошук
Saint Lucia
Сьвятая Люсія
Сьцяг Сьвятой Люсіі Герб Сьвятой Люсіі
(Сьцяг) (Герб)
Нацыянальны дэвіз: «The Land, The People, The Light» (Зямля, Людзі, Сьвятло)
Месцазнаходжаньне Сьвятой Люсіі
Афіцыйная мова ангельская
Сталіца Кастрыз
Найбуйнейшы горад Кастрыз
Урад канстытуцыйная манархія
Элізабэта ІІ
Дэйм Луісі
Плошча
 - Агульная
 - % вады
193-е месца ў сьвеце
620 км2
1,6
Насельніцтва
 - Агульнае (2005)
 - Шчыльнасьць
193-е месца ў сьвеце
160 765
620/км²
СУП
 - Агульны (2002)
 - на душу насельніцтва
197 месца ў сьвеце
0,866 млрд.$
5 950 $
Валюта Усходнекарыбскі даляр (XCD)
Часавы пас
 - улетку
UTC-4 (UTC-4)
-4 (UTC-4)
Незалежнасьць
ад Вялікабрытаніі
22 лютага 1979
Дзяржаўны гімн «Sons and Daughters of Saint Lucia»
Аўтамабільны знак WL
Дамэн верхняга ўзроўню .lc
Тэлефонны код +1758
Мапа Сьвятой Люсіі

Сьвятая Люсія – выспавая краіна ў Карыбскім моры, знаходзіцца на высьпе з такой жа назвай. Выспа разьмешчаная ў архіпэлягу Наветраных выпаў.

Зьмест

[рэдагаваць] Гісторыя

Першапачаткова выспа была заселена Караібамі. Для эўрапейцаў выспу адкрыў Хрыстафор Калюмб 13 сьнежня 1502 года. З 1650 года адбываліся спробы калянізацыі выспы французамі і брытанцамі. У 1803 годзе Сьвятая Люсія канчаткова перайшла пад кантроль Вялікабрытаніі. З 1958 да 1962 года уваходзіла ў склад Фэдэрацыі Заходняй Індыі. 22 лютага 1979 года выспа атрымала незалежнасьць. З 1990 года Сьвятая Люсія знаходзіцца у эканамічным зьвязе з Дамінікай, Грэнадай і Сьвятым Вінцэнтам і Грэнадзінамі.

[рэдагаваць] Палітыка

Сьвятая Люсія – гэта канстытуцыйная манархія. Канстытуцыя была прынятая ў 1979 годзе. Кіраўнік дзяржавы – брытанскі манарх, які кіруе краінай праз губэрнатара. Заканадаўчая ўлада належыць двухпалатнаму парлямэнту, які складаецца з сэнату (11 сэнатараў, якіх назначае губэрнатар), і Палаты Сходаў (17 дэпутатаў, якія выбіраюцца агульных выбарах на пяцігадовы тэрмін). Выканаўчая ўлада належыць ураду, які назначаецца губэрнатарам па прапанове прэм’ер-міністра. На пасаду губэрнатарам назначаецца кіраўнік парлямэнцкай большасьці.

[рэдагаваць] Геаграфія

Выспа Сьвятая Люсія мае вульканічнае паходжаньне. Паверхня узвышаная, мае гарысты характар, у заходняй частцы выспы знаходзіцца кратэр вулькана Куалібу (вышыня 777 м), апошняе вывяржэньне адбылася ў 1766 годзе. Самая высокая кропка выспы знаходзіцца на вышыні 950 м. Уздоўж узьбярэжжа знаходзяцца каралавыя рыфы. Клімат – экватарыяльны, вільготны. Летам і ў восень выспа знаходзіцца пад уплывам трапічных цыклёнаў.

[рэдагаваць] Адміністрацыйны падзел

Сьвятая Люсія дзеліцца на 11 акругаў:

1. Анс-Лавуа

2. Кастры

3. Шуазэль

4. Дафін

5. Дэнэры

6. Грос-Айлет

7. Лаборы

8. Мікуд

9. Прэслін

10. Суфрыер

11. Віе-Фор

[рэдагаваць] Эканоміка

Каля 7% СУП краіны прыходзіцца на сельскую гаспадарку, 20% - на прамысловасьць, 73% - паслугі. Працаздольнае насельніцтва разьмеркавана ў эканоміцы наступным чынам: сельская гаспадарка – 22% , прамысловасьць – 25%, паслугі – 54%.

Асноўнымі сельскагаспадарчымі культурамі зьяўляюцца бананы, какосавыя арэхі, манга, какава, цукровы трысьнёг.

Аднак складаная міжнародная каньюнктура у гандлі селькагападарчымі культурамі выклікала неабходнасьць дывэрсыфікацыі эканомікі выспы. Краіна пачала прыцягваць замежныя грошы ў банкаўскую сфэру і турызм. Прамысловы сэктар эканомікі самы разьвіты, сярод краінаў Карыбскага мора.

Разьвіцьцё атрымала пераапрацоўка прадукцыі сельскай гаспадаркі, вытворчасьць тканіны, адзеньня, мэблі.

Турызм забясьпечвае каля 50% нацыянальнага прыбытку. Штогод краіну наведвае каля 300 тыс. турыстаў.

[рэдагаваць] Дэмаграфія

96% насельніцтва Сьвятой Люсіі складаюць мурыны і мулаты – нашчадкі афрыканскіх рабоў, каля 3% - індусы, 1% - эўрапейцы. Большасьць насельніцтва (90%) – каталікі, 3% - англікане, 7% - пратэстанты. Афіцыйнай мовай зьяўляецца ангельская, але значная колькасьць насельніцтва ужывае патуакрэольская мова на аснове францускай. Гарадзкое насельніцтва складае 48% насельніцтва, сельскае – 52%.

[рэдагаваць] Культура

[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі


Краіны Паўночнай Амэрыкі
Антыгуа і Барбуда | Багамы | Барбадас | Бэліз | Гаіці | Гандурас | Гватэмала | Грэнада | Дамініка | Дамініканская Рэспубліка | Канада | Коста-Рыка | Куба | Мэксыка | Нікарагуа | Панама | Сальвадор | Сьвятая Люсія | Сьвяты Вінцэнт і Грэнадзіны | Сьвяты Кітс і Нэвіс | ЗША | Трынідад і Табага | Ямайка
Залежныя тэрыторыі: Амэрыканскія Віргінскія выспы | Ангілья | Аруба | Бэрмудзкія выспы | Брытанскія Віргінскія выспы | Гвадэлупа | Грэнляндыя | Кайманавы выспы | Кліпэртан | Мансэрат | Мартыніка | Наваса | Нідэрляндзкія Антылы | Пуэрта Рыка | Сэн-Бартэльмі | Сэн-Мартэн | Сьвяты П’ер і Міквэлон | Таркс і Кэйкас


Краіны Карыбскага басэйну
Антыгуа і Барбуда | Багамы | Барбадас | Гаіці | Грэнада | Дамініка | Дамініканская Рэспубліка | Куба | Сьвятая Люсія | Сьвяты Вінцэнт і Грэнадзіны | Сьвяты Кітс і Нэвіс | Трынідад і Табага | Ямайка
Залежныя тэрыторыі: Амэрыканскія Віргінскія выспы | Ангілья | Аруба | Брытанскія Віргінскія выспы | Гвадэлупа | Кайманавы выспы | Мансэрат | Мартыніка | Наваса | Нідэрляндзкія Антылы | Пуэрта Рыка | Таркс і Кэйкас
Асабістыя прылады