Мартын I (папа рымскі)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Мартын I

Мартын Спавядальнік (па-лацінску: Martinus PP. I; памёр 16 верасьня 655) — папа рымскі з ліпеня 649 году па 17 чэрвеня 653 году.

Нарадзіўся ва ўмбрыйскім горадзе Тудэртума. Да 649 году зьяўляўся рымскім нунцыем ва Канстантынопалі. Асудзіў монафэлітаў як герэтыкоў на Лятэранскім саборы ў 649 годзе, дзе таксама быў асуджаны эдыктам імпэратара Канстанта II, які забараняў асуджэньне монафэлітства. Раз’юшаны імпэратар загадаў ваеначальніку экзарху Равэны Алімпіюсу даставіць сьвяціцеля Мартына на суд.

Аднак Алімпіюс пабаяўся народа й падаслаў воіна, каб таемна забіць сьвятога. Калі забойца наблізіўся да сьвяціцелю, то нечакана аслеп. Новы экзарх Тэадор I Каліёпа ў 653 годзе арыштаваў Мартына й адправіў яго на востраў Наксас, пасьля чаго папа быў выкліканы ў Канстантынопаль на суд.

Нарэшце, Мартына выслалі ў Хэрсонес Таўрычны, дзе ён і памёр 16 верасьня 655 года[1].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Мартын Спавядальнік. Каталічная Энцыкляпэдыя

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Мартын I (папа рымскі)сховішча мультымэдыйных матэрыялаў