Дынама Менск (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Дынама Менск
Dinamo Minsk.PNG
Поўная назва Футбольны клюб «Дынама Менск»
Заснаваны 1927
Горад Менск, Беларусь
Стадыён Трактар
Умяшчальнасьць: 17 600
Старшыня Юры Чыж
Галоўны трэнэр Уладзімер Журавель[1]
Чэмпіянат Вышэйшая ліга
 · 2013 3 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

«Дына́ма» — футбольны клюб з сталіцы Беларусі, Менску. Чэмпіён СССР 1982 году, сяміразовы чэмпіён Беларусі, трохразовы ўладальнік Кубка Беларусі. Клюб быў заснаваны ў 1927 годзе. Першую гульню каманда правяла 18 чэрвеня 1927 году ў Смаленску супраць мясцовага «Дынама» і выйграла зь лікам 2:1. Клюб выступаў пад назвамі «Спартак» (19541959), «Беларусь» (19601962).

«Дынама» зьяўляецца адзіным беларускім клюбам, які браў удзел у 39 з 54 розыгрышаў чэмпіянату СССР, і аднойчы станавіўся чэмпіёнам СССР у 1982 годзе. Акрамя таго, клюб разам зь берасьцейскім «Дынама» і салігорскім «Шахцёрам» зьяўляецца адзіным клюбам, які браў удзел ва ўсіх розыгрышах чэмпіянату Беларусі.

Старшынём праўленьня ЗАТ «Дынама-Менск» зьяўляецца адзін з самых заможных людзей Беларусі й кіраўнік фірмы «Трайпл» Юры Чыж. Апошнія ня зусім добрыя вынікі выступаў клюбу многія спэцыялісты зьвязваюць са сталай зьменай галоўных трэнэраў, якія за апошнія дзесяць гадоў ня здолелі правесьці на гэтай пасадзе больш за год.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Раньнія гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Днём нараджэньня менскага «Дынама» прынята лічыць дату першага дакумэнтальна пацьверджанага матча каманды. Ён адбыўся 18 чэрвеня 1927 году ў Смаленску, дзе менчукі сустрэліся зь мясцовымі аднаклюбнікамі й атрымалі першую ў сваёй гісторыі перамогу зь лікам 2:1.

У тым жа 1927 годзе «Дынама» паклала ў сваю скарбонку й першы трафэй, атрымаўшы перамогу ў чэмпіянаце БССР. Цікава, што першапачаткова ўдзел у гэтым спаборніцтве прымалі каманды гарадоў. Сярод іх была й зборная Менску, якая заваявала пуцёўку ў фінальны турнір, дзе сталічным футбалістам супрацьстаялі зборныя Гомлю й Віцебску. Аднак у фінале гуляла ўжо ня зборная Менску, а футбольная каманда «Дынама». Справа ў тым, што калектыў практычна цалкам складаўся з «дынамаўцаў», якія й настаялі на тым, каб выступаць пад такой назвай. Нежаданьне выступаць пад сьцягам гораду выклікала абуранасьць з боку грамадзкасьці. Футбалістаў вінавацілі ў паводзінах, нявартым савецкіх грамадзян, у схільнасьці ўплыву буржуазных спартовых грамадзтваў. «Дынама» ў бліскучым стылі расправілася з супернікамі й заваявала званьне чэмпіёна БССР.

Спачатку з рахункам 4:1 былі пераможаныя гаспадары фінальнага турніру, то бок зборная Гомлю. Затым быў цяжкі матч зь Віцебскам, перапынены пры рахунку 1:1 з-за цемры. Пераігроўка выдалася ня мянш зацятай, матч скончыўся зь лікам 2:2 у асноўны час, і толькі на 9-й хвіліне трэцяга дадатковага тайма менчук Ціхаміраў прынёс перамогу сваёй камандзе. На наступны год «дынамаўцы» ня здолелі паўтарыць свой посьпех, паколькі ва Ўсебеларускай спартакіядзе зноўку выступала зборная Менску, сфармаваная з футбалістаў трох найлепшых камандаў рэспублікі, а ня толькі з гульцоў «Дынама». Сталічныя футбалісты скончылі свой выступ на стадыі паўфіналу, саступіўшы камандзе Полацку.

Галоўнай падзеяй футбольнага жыцьця СССР у 1928 годзе стала правядзеньне Ўсесаюзнай спартакіяды ў Маскве, удзел у якой прыняла й зборная БССР, якая заняла пятае месца. Лепшым бамбардзірам беларускай каманды стаў «дынамавец» Ціхаміраў, які забіў 4 мячы. Яшчэ гэты год быў знамянальны тым, што спартовае таварыства «Дынама» прыступіла да будаўніцтва новага спартовага стадыёна на месцы былога іпадрома.

Напачатку 1930-х гадоў у жыцьці менскага «Дынама» адбылася знамянальная падзея, то бок у каманды зьявіўся свой стадыён. Разьмяшчаўся ён там, дзе сёньня знаходзіцца паркавая частка сучаснага стадыёна, быў драўляным і зьмяшчаў 10 тысячаў гледачоў. Характэрна, што кожны з дынамаўцаў унёс свой унёсак у будаўніцтва спартовай арэны, бескарысьліва адпрацаваўшы па 100 гадзінаў. Да гэтага часу футбол стаў ужо самым папулярным відам спорту ў СССР. Ня была выключэньнем і Беларусь. Футбалісты менскага «Дынама» хадзілі ў кумірах у сталічнай публікі. Шмат у чым паспрыяў гэтаму выхад на экраны ў 1936 годзе мастацкага фільма «Брамнік». Каб патрапіць на яго, у менскіх кінатэатраў выбудоўваліся велізарныя чэргі.

У 1936 годзе прайшоў першы чэмпіянат СССР. Аднак менскае «Дынама» удзел у розыгрышу ня браў. Менчукі, якія яшчэ ня мелі статуту каманды майстроў, гулялі на першынстве рэспублікі, якое ў чарговы раз перамаглі ў 1937 годзе. Толькі праз два гады сталічная каманда стала камандай майстроў. У 1940 годзе яна была ўлучана ў склад пятнаццаці камандаў, якія на наступны год атрымалі магчымасьць выступаць у вышэйшай лізе саюзнага чэмпіянату.

27 красавіка 1941 году «Дынама» правяло ў Менску першы матч саюзнага першынства супраць іншага дэбютанта вышэйшай лігі ленінградзкага «Спартака» й атрымала перамогу зь лікам 2:1. Далей каманду чакала параза ў Тбілісі ад мясцовых аднаклюбнікаў, вікторыя ў Маскве над першай прафзьвязнай камандай, і запар дзьве паразы ад адэскага «Спартака» й ад дзейснага чэмпіёна — маскоўскага «Дынама». Наступная гульня на хатнім стадыёне зноўку скончылася паразай. Пасьля гэтага чэмпіянат быў тэрмінова скончаны з-за пачатку Вялікай Айчыннай вайны.

За часам вайны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вайна засьпела футбалістаў «Дынама» ў Менску. Праз два дні яны былі адпраўленыя ў Маскву, дзе фармавалася Асобная мотастралковая брыгада адмысловага прызначэньня (АМСБАП). У склад брыгады былі залічаны і менскія футбалісты. АМСБАП несла патрульную службу, удзельнічала ў стварэньні абарончых рубяжоў, мінаваньню важных аб’ектаў, ажыцьцяўляла выведвальныя і дывэрсійныя дзеяньні на акупаванай ворагам тэрыторыі.

Касьцяк каманды пры гэтым захаваўся, і пасьля перамогі пад Сталінградам з гульцоў зноўку сфармавалі футбольную каманду, якая некаторы час выступала ў першынстве Масквы пад назвай «Вайсковая частка маёра Іванова». Затым каманду перайменавалі ў «Дынама-2». У 1944 годзе дынамаўская каманда ўжо брала ўдзел ў Кубку СССР, прычым дайшла да паўфіналу.

Пасьля вайны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

14 траўня 1945 году менскае «Дынама» матчам супраць ленінградзкага «Зэніта» стартавала ў першым пасьляваенным чэмпіянаце СССР. Матч праходзіў у Тбілісі і скончыўся зь лікам 1:1, за менчукоў гол забіў Барыс Курнеў. Стары стадыён каманды быў разбураны, на ўзьвядзеньне новага патрабаваўся час. Было прынята рашэньне падрыхтаваць для выступаў у чэмпіянаце стадыён «Харчавік». 14 чэрвеня «Дынама» правяло першы пасьля вайны хатні матч. У госьці прыехалі маскоўскія аднаклюбнікі. Матч скончыўся перамогай масквавітаў (0:3). Паводле вынікаў гэтага чэмпіянату «Дынама» заняло 9-ы радок, набраўшы 17 пунктаў у 22 матчах.

Чэмпіянаты краіны 1946—1949 гадоў прайшлі для менчукоў няўдала. У іх каманда вырашала задачу захаваньня прапіскі ў вышэйшай лізе. У сэзоне 1947 году клюб вярнуўся на зноўку адбудаваны стадыён «Дынама».

У 1950 годзе «Дынама» і зусім апусьцілася у клясу «Б». Але ўжо ў 1951 годзе «бела-блакітныя» вярнулі сабе месца сярод наймацнейшых камандаў клясы «А». Аднак з-за няздольнасьці супрацьстаяць лепшым камандам Саюза, сталічная дружына паводле вынікаў сэзону зноўку адправілася ў клясу «Б». Такая сытуацыя не задавальняла кіраўніцтва рэспублікі. Таму было прынята рашэньне ствараць калектыў, здольны ня толькі вярнуць прапіску ў вышэйшай лізе, але і трывала там замацавацца. З гэтай мэтай у каманду быў запрошаны знакаміты галкіпэр Аляксей Хоміч. Актыўна ўводзілася ў склад таленавітая моладзь, як то Іван Мозэр, Уладзімер Нуждын, Вячаслаў Арцёмаў, Юрый Прохараў. У 1953 годзе абноўленае «Дынама» вярнулася ў групу наймацнейшых.

Пад рознымі назвамі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1954 годзе загадам Упраўленьня па фізычнай культуры і спорце Міністэрства адукацыі БССР каманда была перайменаваная ў «Спартак». У пачатку сэзону клюб паказваў яскравую гульню. Былі абыграны лідэры савецкага першынства: маскоўскія «Спартак» (2:1), ЦСКА (1:0) і «Дынама» (1:0). Менскі «Спартак» лідыраваў у чэмпіянаце. Далей мінчане страцілі лідэрства, аднак здолелі сабрацца. Былі здабытыя важныя перамогі ў матчах з «Крыламі Саветаў» (2:0), «Зэнітам» (2:0), «Тарпэда» (2:1) і кіеўскім «Дынама» (3:2). У тым годзе каманда ўпершыню ў гісторыі заваявала бронзавыя мэдалі чэмпіянату СССР.

У наступным сэзоне каманда страціла сваю гульню і, заняўшы апошняе месца, апусцілася ў клясу «Б». Праз год зноўку вярнулася ў вышэйшы дывізіён, аднак і на гэты раз таксама страціла месца ў эліце.

У 1960 годзе ў гонар рэспублікі ў чэмпіянаце СССР прадстаўніцтва Беларусі даверылі камандзе пад назвай «Беларусь». Яе склалі гульцы менскага «Спартака» і «Ўраджаю». Былі запрошаны гульцы зь іншых камандаў вышэйшай лігі. Старт «Беларусі» ў чэмпіянаце выдаўся фэерычным — пяць перамогаў запар. Сярод клюбаў, якія трывалі паразу ад беларускага клюбу, былі маскоўскі «Спартак» і кіеўскае «Дынама». За ўсё першае кола менчукі пацярпелі ўсяго дзьве паразы — ад алматынскага «Кайрату» (0:2) і ЦСКА (0:3) — і займалі першае месца ў сваёй групе. Аднак потым каманда збавіла абароты і скончыла сэзон на адзінаццатым радку. Чэмпіянаты 1961 і 1962 гадоў «Беларусь» скончыла на 19 месцы.

У чаканьні посьпехаў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1963 годзе клюб вярнуўся да назвы «Дынама». У гэтым жа сэзоне была заваявана другая бронза чэмпіянату. У сэзонах з 1964 па 1973 гады менчукі ўзысьці на п’едэстал ня здолелі. Больш за тое, у сэзоне 1973 году, заняўшы 15 месца, апусьціліся ў першую лігу. У гэты час завяршыў гульнявую кар’еру лепшы бамбардзір у гісторыі каманды Эдуард Малафееў. Цырымонія провадаў гульца зь вялікага футболу адбылася 21 кастрычніка 1971 году на менскім стадыёне «Дынама».

Два гады сталічны клюб правёў у першай лізе. Вярнуўся ў эліту ў 1976 годзе. Гэты год для савецкага футболу выдаўся незвычайным. У сувязі з удзелам зборнай СССР у чэмпіянаце Эўропы і Алімпійскіх гульнях было праведзена два чэмпіянаты краіны — вясновы і восеньскі. У вясновай частцы чэмпіянату менчукі выглядалі цалкам годна, заняўшы 9-е выніковае месца, а вось на восень сілаў у іх ужо не хапіла. Атрымаўшы ўсяго дзьве перамогі, «Дынама» разьмясцілася на апошнім 16-м месцы і пакінула вышэйшую лігу. Няўдалы выступ пацягнуў за сабой чарговую зьмену кіраўніцтва. На чале каманды ўстаў Алег Базілевіч, які працаваў раней з кіеўскім «Дынама», аднак працаваў новы штаб паўтара году. Каманда ня здолела паказаць яскравай гульні, і ў сярэдзіне сэзону 1978 году галоўным трэнэрам стаў Эдуард Малафееў. Каманда здолела аднавіцца і, заняўшы 3 месца, вярнулася ў вышэйшую лігу. Больш «Дынама» ў першы дывізіён не вылятаў.

Залатыя часы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Новы трэнэр стаў будаваць новую каманду. Малафееў патрабаваў ад гульцоў яскравай гульні, шчырых эмоцыяў, футболу, які падабаўся б гледачам. «Дынама» камплектавалася выхаванцамі беларускага футболу. Ужо ў чэмпіянаце 1979 году гульня менчукоў забліскала новымі фарбамі. Каманда дзейнічала сьмела, са сталым акцэнтам на напад. Аднак, адчувалася, што тактычныя схемы яшчэ да канца не адпрацаваны. Як следзтва, толькі 6-е выніковае месца.

У наступным сэзоне высокіх вынікаў дамагчыся не атрымалася. Клюб заняў толькі 9-ю пазыцыю. Пры гэтым «Дынама» ў кожнай сустрэчы дзейнічала тэмпэрамэнтна, неардынарна, чым прыцягвала сымпатыі заўзятараў.

Чэмпіянат 1982 году менчукі пачалі актыўна. Гулялі ў атакуючы футбол і ў хатніх сустрэчах, і ў гасьцёх. Дзейнічалі сьмела і вынікова. Такім чынам аднаасобнае лідэрства менскага «Дынама» пасьля дзесяці тураў нікім не ўспрымалася, як выпадковасьць. Тым часам беларуская дружына ўсё далей сыходзіла наперад і ў пачатку другога кола нашмат апярэджвала фаварытаў. Тыя накіраваліся ў пагоню. Першымі ня вытрымалі тэмпу гонкі тбіліскія дынамаўцы. За два туры да фінішу канчаткова страцілі шанец на «золата» спартакаўцы. Толькі кіеўскі клюб да апошняга спрабаваў нагнаць менскіх аднаклюбнікаў, якім таксама не ўдалося пазьбегнуць гульнявых зрываў. Але менчукі праявілі характар​​, майстэрства, камандны дух і здолелі захаваць за сабой першы радок у турнірнай табліцы. У заключным туры, перамогшы маскоўскі «Спартак» на выезьдзе (4:3), менскае «Дынама» ўпершыню ў сваёй гісторыі заваявала званьне чэмпіёна Савецкага Саюза.

Посьпех менчукоў быў адзначаны яшчэ трыма ганаровымі трафэямі. Паводле вынікаў сэзону менскаму «Дынама» былі ўручаны прыз імя Рыгора Фядотава, Кубак прагрэсу, прысвоена званьне «агрэсіўнага госьця».

У «залаты склад» каманды ўвайшлі Юры Курненін, Аляксандар Пракапенка, Віктар Янушэўскі, Міхаіл Вяргеенка, Сяргей Бароўскі, Пётар Васілеўскі, Юры Пудышаў, Людас Румбуціс, Андрэй Зыгмантовіч, Георгі Кандрацьеў, Віктар Шышкін, Віктар Сокал, Сяргей Алейнікаў, Ігар Гурыновіч, Ігар Бялоў, Юры Курбыка, Юры Трухан, Сяргей Гоцманаў.

Дэбют у Эўропе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У наступным сэзоне «Дынама» дэбютавала ў Кубку эўрапейскіх чэмпіёнаў. Лёсаваньне вызначыла ў супернікі менчукоў швайцарскі «Грасгопэрс». Зь цяжкасьцю, але дынамаўцы пераадолелі бар’ер (1:0 дома, 2:2 у гасьцёх). Затым у 1/8 фіналу была пройдзеная вугорская «Раба ЭТО» (6:3, 3:1). Менчукі дэманстравалі добрую гульню, аднак ў 1/4 ня здолелі адолець па суме двух матчаў бухарэсцкае «Дынама» (1:1, 0:1). У гэтым жа сэзоне былі заваяваны бронзавыя мэдалі, трэція па ліку, у чэмпіянаце СССР.

Гэты посьпех дазволіў дынамаўцам ў 1984 годзе выступіць ў другім па значнасьці эўратурніры — Кубку УЭФА. У 1/32 фіналу «Дынама» разграміла фінскі ХІК (4:0, 6:0). У 1/16 фіналу прызь лёсаваньне беларусы атрымалі ў супернікі партугальскі «Спортынг». Лісабонцы трывалі паразу толькі ў сэрыі пэнальці ў хатнім матчы — 5:4 (пасьля 0:2 у гасьцёх, 2:0 дома). У 1/8 фінале менчукі прайшлі польскі «Відзэў» (2:0, 0:1), у 1/4 прайгралі югаслаўскаму «Жалезьнічару» (0:2 у гасьцёх, 1:1 дома).

У 1987 годзе менскае «Дынама», як фіналіст Кубка СССР, дэбютавала ў Кубку уладальнікаў кубкаў. На стадыі 1/16 фіналу быў пераможаны турэцкі «Генчлербірлігі» (2:0, 2:1). У 1/8 фіналу пройдзены гішпанскі «Рэал Сасьедад» — 1:1, 0:0. У 1/4 фінале, аднак, клюб зь беларускай сталіцы ня здолеў перагуляць бэльгійскі «Мэхэлен» (0:1, 1:1). Гэтыя чвэрцьфіналы трох самых прэстыжных турніраў Старога сьвету па сёньняшні дзень застаюцца найбуйнейшым дасягненьнем клюбу на эўрапейскай арэне.

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Турніры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Чэмпіянат Беларусі (з 1992)

Кубак Беларусі (з 1992)

Эўракубкі

Чэмпіянат СССР (1941—1992)

Кубак СССР (да 1992)

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Па стане на ліпень 2014 году[2]
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Дзьмітры Гушчанка 1988
2 Сьцяг Украіны ПА Ігар Варанкоў 1981
4 Сьцяг Сэрбіі ПА Слабадан Сімавіч 1989
5 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Яўген Нікіцін 1993
6 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Сяргей Паліцевіч 1990
7 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Арцём Быкаў 1992
8 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Глеб Рассадкін 1995
10 Сьцяг Чарнагорыі ПА Неманья Нікаліч 1988
11 Сьцяг Нарвэгіі Нап Адама Дыямандэ 1990
15 Сьцяг Нігерыі ПА Шыкозэ Ўдоджы 1986
16 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Сяргей Карповіч 1994
17 Сьцяг Сьера-Леонэ Аб Умару Бангура 1987
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Мікіта Корзун 1995
19 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Андрэй Залескі 1991
20 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Алег Вераціла 1988
21 Сьцяг Уругваю ПА Эрнан Фігерэда 1985
22 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Ігар Стасевіч 1985
23 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Яраслаў Яроцкі 1996
26 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Сяргей Канцавы 1986
30 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Аляксандар Гутар 1989
33 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Дзьмітры Молаш 1981
35 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Сяргей Ігнатовіч 1992
88 Сьцяг Сэрбіі ПА Ненад Адамавіч 1989

Рэзэрвовы склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пазыцыя Імя Год нараджэньня
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Арцём Белы 1997
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Максім Хутко 1996
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Арсені Бандарэнка 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Валеры Гарбачык 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Аляксандар Кучынскі 1996
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Арцём Сокал 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Максім Швяцоў 1998
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Мікіта Капленка 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Мікіта Мятліцкі 1995
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Дзьмітры Хмяльніцкі 1996
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Андрэй Штыгель 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Яўген Вялько 1997
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Арцём Кійко 1996
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Аляксандар Кучараў 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Мікіта Пацко 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Валеры Патароча 1996
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Раман Юзапчук 1997

У арэндзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пазыцыя Імя Год нараджэньня
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Аляксей Харытановіч («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Аляксей Залескі («Бяроза-2010», да канца сэзону 2014 году[4]) 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Пётар Зыль («Бяроза-2010», да канца сэзону 2014 году[4]) 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Ігар Кузьмянок («Шахцёр Салігорск», да 1 сьнежня 2014 году[5]) 1990
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Павал Назаранка («Бяроза-2010», да 1 жніўня 2014 году[6]) 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Сямён Шасьцілоўскі («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Аляксей Бялевіч («Бяроза-2010», да 1 жніўня 2014 году[6]) 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Юры Валавік («Бяроза-2010», да канца сэзону 2014 году[4]) 1993
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Ягор Гудзель («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Міхаіл Краўчук («Бяроза-2010», да канца сэзону 2014 году[4]) 1991
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Дзяніс Літвінюк («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Андрэй Падрэз («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1994
Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Максім Чыж («Бяроза-2010», да канца сэзону 2014 году[4]) 1993
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Яўген Азерскі («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1995
Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Арцём Камароў («Бяроза-2010», да 30 сьнежня 2014 году[3]) 1994
9 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Уладзімер Хвашчынскі («Менск, да 1 сьнежня 2014 году[7]) 1990

Галоўныя трэнэры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Трэнэр Пэрыяд
Юры Курненін 11.1999—06.2000
Павал Раднёнак 06.2000—12.2000
Аляксандар Піскароў 12.2000—07.2001
в. а. Георгі Кандрацьеў 07.2001—10.2001
Эдуард Малафееў 10.2001—04.2002
Андрэй Зыгмантовіч 04.2002—10.2002
в. а. Веніямін Арзамасцаў 10.2002—11.2002
Георгі Гюраў 12.2002—05.2003
Анатоль Байдачны 05.2003—11.2003
Пётар Шубін 12.2003—05.2004
 
Трэнэр Пэрыяд
Юры Шуканаў 05.2004—05.2005
Аляксандар Башмакоў 05.2005—07.2005
Аляксандар Рабаконь 07.2005—05.2006
Аляксей Пятрушын 05.2006—11.2006
Пётар Качура 11.2006—04.2007
Аляксандар Хацкевіч 04.2007—11.2007
Ігар Крывушэнка 11.2007—09.2008
Славалюб Мусьлін 09.2008—07.2009
Кірыл Альшэўскі 07.2009—08.2009
 
Трэнэр Пэрыяд
Сяргей Гурэнка 08.2009—05.2010
в. а. Сяргей Саладоўнікаў 05.2010
Уладзімер Гольмак 05.2010—11.2010
Алег Васіленка 12.2010—05.2011
Сяргей Аўчыньнікаў 05.2011—11.2011
Аляксандар Сяднёў 12.2011—07.2012
Алег Пратасаў 07.2012—06.2013
Робэрт Мааскант 06.2013—12.2013
Уладзімер Журавель 12.2013—

Статыстыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон Ліга Месца Г В Н П РМ Пкт Кубак
2012 Вышэйшая 3 30 16 8 6 37–19 56
2013 Вышэйшая 3 32 15 9 8 44–33 54 Фіналіст

Эўракубкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Дынама Менск у эўракубках
Кубак Г В Н П М
Ліга чэмпіёнаў 12 3 5 4 18—18
Кубак УЭФА/Ліга Эўропы 62 22 15 25 83—79
Кубак кубкаў 6 2 3 1 6—4
Усяго 80 27 23 30 107—101
Сэзон Спаборніцтва Раўнд Супернік Дома У гасьцёх Вынік
2010/11 Ліга Эўропы 2 к/р Сьцяг Эстоніі Калеў Сыламяэ 5:1 5:0 10:1
3 к/р Сьцяг Ізраілю Макабі Хайфа 3:1 0:1 3:2
Плэй-оф Сьцяг Бэльгіі Бруге 2:3 1:2 3:5
2013/14 Ліга Эўропы 1 к/р Сьцяг Летувы Круоя Пакрой 5:0 3:0 8:0
2 к/р Сьцяг Харватыі Лякаматыва Загрэб 1:2 3:2 4:4
3 к/р Сьцяг Турэччыны Трабзанспор Трабзон 0:1 0:0 0:1
2014/15 Ліга Эўропы 2 к/р Сьцяг Фінляндыі МюПа-47 Каўвола 3:0 0:0 3:0
3 к/р Сьцяг Румыніі ЧФР Клуж 31 ліпеня 7 жніўня

Стадыён[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Стадыён «Дынама», які зьяўляўся хатнім для клюбу працяглы час

Ад свайго пачатку яшчэ ў часы СССР клюб прымаў суперніка на стадыёне «Дынама», які месьціцца ў самым цэнтры Менску. Урачыстае адкрыцьцё стадыёну адбылося ў 1934 годзе. Аднак, яму было наканавана двойчы перажыць сваё нараджэньне. У гады гітлераўскай акупацыі стадыён быў цалкам разбураны, але пасьля вызваленьня Менску жыхары ізноў аднавілі яго, і ўжо ў 1945 годзе стадыён прыняў першых удзельнікаў чэмпіянату СССР па футболе і першых гледачоў.

Стадыён «Дынама» быў адным зь месцаў правядзеньня спаборніцтваў падчас Алімпійскіх гульняў 1980 году, перад якімі была зроблена рэканструкцыяў, у выніку якой зьявіўся невялікі брыль, сэктар прэсы, а зьмяшчальнасьць стадыёну была павялічаная да 50 тысячаў. Крыху пазьней з-за дрэннага тэхнічнага стану другі ярус быў зачынены, а змяшчальнасьць зьнізілася да 34 тысячаў. Пасьля атрыманьня незалежнасьці стадыён застаўся ў камунальнай уласнасьці, але «Дынама» карысталася стадыёнам на правах арэнды. Акрамя таго, спартовы аб’ект зьяўляўся хатняй арэнай нацыянальнай зборнай Беларусі па футболе. У 2012 годзе стадыён «Дынама» быў зачынены на рэканструкцыю, аднак яшчэ з сэзону 2009 году свае хатнія матчы клюб праводзіў на стадыёне «Дынама-Юні» ў мікрараёне Кунцаўшчына на захадзе сталіцы, які напачатку кастрычніка 2008 году быў выкуплены ў футбольнага клюбу «Дарыды». Новы клюбны стадыён меў зьмяшчальнасьць у 4500 чалавек. У студзені 2013 году аднак і гэты стадыён быў зачынены на рэканструкцыю.

Свае хатнія матчы футбольны клюб «Дынама» на сёньня праводзіць на сталічным стадыёне «Трактар». Гэты стадыён каманда ўжо выкарыстоўвала ў 1960-я гады, калі выступала пад назовам «Беларусь» і ў канцы 1970-х, калі стадыён «Дынама» быў зачынены на рэкантрукцыю ў сувязі з падрыхтоўкаў да Алімпійскіх гульняў 1980 году. Варта заўважыць, што стадыён «Трактар» не дае права на правядзеньне матчаў эўракубкаў са стадыі 3 кваліфікацыйнага раўнду, таму менчукі свае хатнія матчы на гэтай стадыі праводзяць звычайна на стадыёне ў Берасьці.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]