Вялейская вобласьць

Вяле́йская во́бласьць — адміністрацыйная адзінка ў складзе БССР, створаная пасьля ўзьяднаньня Заходняй і Ўсходняй Беларусі ў лістападзе 1939 году. Адміністрацыйны цэнтар — горад Вялейка. Вялейская вобласьць складалася з 22 раёнаў.

Гісторыя

Існавала з 4 сьнежня 1939 году па 20 верасьня 1944 году. 20 верасьня 1944 году вобласьць была перайменаваная ў Маладэчанскую вобласьць, адміністрацыйны цэнтар вобласьці перанесены ў Маладэчна.

Адміністрацыйнае дзяленьне

Першапачаткова вобласьць дзялілася на 6 паветаў: Ашмянскі, Браслаўскі, Дзісьненскі, Маладэчанскі, Пастаўскі і Сьвянцянскі. У 1940 годзе паветы былі скасаваны, а вобласьць падзелена на раёны: Астравецкі, Ашмянскі, Браслаўскі, Відзаўскі, Гадуцішкаўскі, Глыбоцкі, Дзісенскі, Докшыцкі, Дунілавіцкі, Ільлянскі, Крывіцкі, Куранецкі, Маладэчанскі, Мёрскі, Мядзельскі, Пастаўскі, Пліскі, Радашковіцкі, Смаргонскі, Сьвянцянскі, Сьвірскі, Шаркоўшчынскі. Улетку 1940 году Гадуцішкаўскі й Сьвянцянскі раёны, а таксама часткі Астравецкага, Ашмянскага, Пастаўскага і Сьвірскага раёнаў былі перададзены Летувіскай ССР. А яшчэ раней, 10 кастрычніка 1939 году, савецкі ўрад прыняў рашэньне перадаць ёй Вільню й Віленскі край. Гэта быў тактычны ход: у абмен Летува пагаджалася разьмясьціць савецкія вайсковыя базы на сваёй тэрыторыі.

Вонкавыя спасылкі

• Адміністрацыйны падзел Беларусі: гістарычная даведка^(рас.)