Белгародзкая вобласьць

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка
Белгародзкая вобласьць
Белгородская область
Lob Coat of Arms of Belgorod Oblast.svg
Flag of Belgorod Oblast.svg
Герб Сьцяг
Агульныя зьвесткі
Краіна Расея
Статус вобласьць
Уваходзіць у Цэнтральная фэдэральная акруга
Цэнтральна-Чарназёмны эканамічны раён
Адміністрацыйны цэнтар Белгарад
Дата ўтварэньня 6 студзеня 1954
Губэрнатар Яўген Саўчанка
Насельніцтва (2010)
1 532 670[1] (30-е месца)
Шчыльнасьць 56,5 чал./км²
Плошча 27 134 км² (67-е месца)
Месцазнаходжаньне Белгародзкай вобласьці
Белгародзкая вобласьць на мапе
Мэдыя-зьвесткі
Часавы пас GMT +4
Код аўтам. нумароў 31
Commons-logo.svg   Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы

Белгаро́дзкая во́бласьць (па-расейску: Белгоро́дская о́бласть) — вобласьць у эўрапейскай частцы Расеі. Адміністрацыйны цэнтар — места Белгарад. Вобласьць уваходзіць у Цэнтральную фэдэральную акругу, мяжуе з Курскай і Варонескай абласьцямі, а таксама з Луганскай, Харкаўскай і Сумскай абласьцямі Ўкраіны. Утворана як вобласьць РСФСР 6 студзеня 1954 году.

Геаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Плошча вобласьці складае 27,1 тысяч км², працягласьць з поўначы на ​​поўдзень складае каля 190 км, з захаду на ўсход — каля 270 км. Вобласьць разьмешчана на паўднёва-заходніх і паўднёвых схілах Сярэднярускага ўзвышша ў басэйнах рэк Дняпра й Дона, у лесастэпавай зоне на прыпаднятай ўзгорыстай раўніне зь сярэдняй вышынёй над узроўнем мора 200 м. Самая высокая кропка 277 м над узроўнем мора знаходзіцца ў Прохараўскім раёне. Тэрыторыя парэзана логамі й ярамі, па якіх раскіданы дубровы.

Карысныя выкапні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У вобласьці засяроджана звыш за 40 адсоткаў разьведаных запасаў жалезных руд краіны. Радовішчы прымеркаваны да Курскай магнітнай анамаліі. Выяўлены й у рознай ступені разьведаны буйныя радовішчы баксітаў, апатытаў, мінэральных падземных вод, шматлікія радовішчы будаўнічых матэрыялаў. Вядомыя праявы золата, графіту й рэдкіх мэталаў. Маюцца геаграфічныя перадумовы для выяўленьня плятыны, вуглевадароднай сыравіны й іншых карысных выкапняў.

Гідраграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вобласьць адносіцца да ліку малаводных. Рэкамі, азёрамі, балотамі занята каля 1% ейнай тэрыторыі. Тут працякае звыш за 480 малых рэкаў і ручаёў.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У гады Кіеўскай Русі гэтая тэрыторыя ўваходзіла ў склад Чарнігаўскага княства. Мангола-татарскае нашэсьце прывяло да запусценьня краю. Затым Белгародчыну пачало асвойваць Вялікае княства Літоўскае. З 1500 году рэгіён ў складзе Расеі.

На мяжы XVIXVII стагодзьдзяў для надзейнай аховы расейскіх уладаньняў была збудаваная суцэльная лінія ваенных умацаванняў — Белгародзкая абарончая рыса, якая працягнулася амаль на 800 кілямэтраў. Белгарад стаў ваенна-адміністрацыйным цэнтрам, у якім стаяў Вялікі Белгародзкі полк. У XVI стагодзьдзі на тэрыторыі вобласьці на берагах ракі Аскол разьмяшчалася крэпасьць, пазьней пераўтвораная ў Валуйскі праваслаўны манастыр. За подзьвігі ў бітве пад Палтавай Пётар I дараваў воінам Вялікага Белгародзкага палка сьцяг.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Насельніцтва вобласьці паводле вынікаў Усерасейскага перапісу насельніцтва 2010 году складае 1 532 670 чалавек. Шчыльнасьць насельніцтва — 56,5 чал/км². Найбуйнейшай нацыянальнай групай ёсьць расейцы (94,4%), другой паводле велічыні ёсьць украінцы (2,8%).

Эканоміка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Белгародзкая вобласьцбб ёсьць высокаразьвіты індустрыяльна-аграрны рэгіён, эканоміка якога абапіраецца на калясальныя багацьці нетраў і ўнікальныя чарназёмы.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Белгародзкая вобласьцьсховішча мультымэдыйных матэрыялаў